The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

[filmfocus]

Pseudo-intellectualisme is too little, too late

door Bart-René Thiel

Men moet een boek niet beoordelen aan de kaft. Of in het geval van The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, zou je de film niet moeten beoordelen aan zijn titel. Onzin, want alle plus- en minpunten uit de surrealistische western van Andrew Dominik zitten verborgen in de titel.

Allereerst is daar de meest in het oogspringende minpunt: de enorme lengte. De tweeënhalf uur kruipen voorbij. Ellenlange shots van besneeuwde landschappen met voortslepende voice-overs zullen zelfs de meest geduldige cinefiel af en toe wanhopig naar zijn horloge doen grijpen. Het minuscule spel van de hoofdrolspelers - Brad Pitt als Jesse James, de legende uit het Wilde Westen, en Casey Affleck als zijn executeur Robert Ford - heeft een haast meditatieve uitwerking op de kijker. Voor de paddo liefhebber is deze film bij uitstek geschikt om lekker bij weg te trippen.

Verder wordt in de titel de plot uit de doeken gedaan. James zal sterven en de lafaard Ford zal de trekker overhalen. Hierin schuilt een cynische ondertoon want, zo komt de kijker te weten, James is allesbehalve een fijn mens en hij verdient wel degelijk de kogel. Hij is het soort bandiet dat zijn tegenstanders zonder pardon naar de andere wereld helpt. In vroegere westerns zou Fords actie als heldendaad worden gezien. De bad guy is immers dood, toch?

Met deze simplistische houding kun je in de moderne western niet meer aankomen. Eerder ontmythologiseerde Sergio Leone de klassieke western met de Dollar-trilogie en later deed Clint Eastwood hetzelfde met diens Oscarwinnende drama Unforgiven. Ford is daarom haast net zo onsympathiek als James. Hij komt in ieder geval door zijn leugenachtige karakter en schichtige ogen stukken onsympathieker over.

Navelstaarderij
In vergelijking met voorgaande meesterwerken voelt Dominiks poging als too little, too late. Zijn woest experimentele film staat bol van de filmische kunstjes die het gevoel van nostalgie moeten oproepen. Wat te denken van vervormde beelden - alsof je kijkt naar het werk van de gebroeders Lumière - die als motief in de intermezzo's zijn geplaatst.

Maar waar het hyperstilistische Once Upon a Time in the West van Leone een boeiend verhaal vertelt over vergankelijkheid en wraak, komt de plot van The Assassination of Jesse James niet verder dan navelstaarderij en huis, tuin en keuken gefilosofeer. Hierbij bekruipt je continu het gevoel dat Dominik je een lesje wil leren.

Zijn het niet de volstrekt ontoegankelijke hoofdpersonages die nooit tot leven komen, dan is het wel het oneindige einde. Epiloog naar epiloog dreunt Dominik door over 'wraak' en 'mythologiseren'. De puriteinse filmmaker doet geen enkele poging om zijn troosteloze film ook maar enigszins voor de kijker dragelijk te maken. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is zo'n film die je opgedrongen wordt door een opgeschoten docent in de hoop dat het geleverde pseudo-intellectualisme hem enig respect oplevert.

[filmfocusmember15588]

Nooit eerder zag ik een recensent er zo naast zitten. Het schoolvoorbeeld van verwachting en daarvoor niets terugkrijgen. Had Dominik een western gekloont uit het gouden tijdperk, geheel volgens het handboek van commercieel-publiek-verwachtingen, dan was het voor jouw gevoel vast geslaagd. In plaats daarvan weigert hij zich aan banden te leggen van vooropgestelde western-regels en creeert hij zijn eigen film. Zijn combinatie van Malick-sensitieve cinematografie (die Oscar-nominatie heeft Deakins nu al in zijn zak) en onderhuidse psychologie levert ons een western zoals wij deze nog niet eerder hebben gezien.

Uiteraard zat het er dik in dat Jesse James het onderspit zou delven, maar dat er tegelijkertijd een snijbare onderhuidse spanning wordt gecreeert is geniaal. Zonder teveel te willen spoilen: er is een hoop meer tussen die twee personages gaande dan aan het oppervlak duidelijk is, enkel de liefhebber van kant-en-klaar-popcorn zal geen motivatie hebben dieper te graven. Deze zal zich ergeren aan het gebrek aan actie en geen geduld hebben met een regisseur die een film wil neerzetten, in plaats van snel vermaak.

Een recensent die een film hekelt op het gebrek aan zwart/wit personages, is er een die voor mij heeft afgedaan. Hoewel je enerzijds het plot afkeurt op de grote voorspelbaarheid, snap je aan de andere kant niet waarom er zo moeilijk wordt gedaan over die aanslag, de kern van het verhaal. Laten we het erop houden dat je hem niet begrepen hebt. Assassination draait niet om de daad, maar om de personen (waar je meteen de verklaring hebt voor de epiloog).

Waarom wordt James door Ford neergeschoten? Waarom laat James dit gebeuren? En, wellicht nog het meest cruciaal: wat is de betekenis van de epiloog? Het enige pseudo-intellectualisme vind ik hier in je eigen recensie. Houd niet zoveel vast aan oude regeltjes of gemakkelijk te behappen films, sommigen nemen de vrijheid en tijd om iets nieuws te maken. De enige fout die Jesse James maakt, is het gebrek aan dat extra half uur. De geknipte momenten (met name na de aanslag) vallen soms pijnlijk op.




Zie ook: de 5* recensie van Empire (overigens wordt de recensie begeleid door een bijzonder oude fan-art poster van de film, in plaats van een officieel ontwerp...).

[dirtymind]

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is ongetwijfeld één van de mooiste films van het jaar. Deze western distantieert zich al gauw van de Leone-spaghettiwesterns en is dan ook meer een must voor art-house fans dan voor het eerder genoemde spaghettigenre.

De film ontwikkelt zich als een ware Griekse tragedie en dat het daarom net geen drie uur nodig heeft, is alles behalve storend. De film is dus geen actie-popcornfilm met een schietgrage Brad Pitt, maar een degelijke en mooi gestyleerde prent à la Terrence Malicks Days of Heaven. Naast een schitterende soundtrack kan de film ook rekenen op degelijk acteerwerk van Pitt maar vooral op de fantastische performance van Casey Affleck.

De kritiek dat de personages dan ook nooit echt tot leven komen, is ronduit belachelijk. Het toont wel aan dat er sprake is van weinig filminzicht en dat verklaart dan weer de reden waarom deze film in eerste instantie een lage score kreeg. Ik ga er vanuit dat er hier sprake is van een bewust 'tegen de stroom in'-effect.

Jesse James wordt doodgeschoten door Robert Ford. Zij die hiermee denken dat ze de film gezien hebben, moeten dringend eens naar de bioscoop. Neem voldoende popcorn mee want anders raak je misschien gefrusteerd en krijgen we weer een rencensie die kant noch wal raakt over ons heen.

[Ivo Goedhart]

Prachtige film. Geweldige Brad Pitt en een nog betere Casey Affleck. Deze film laat zien hoe een lafaard beroemd kan worden en hoe een held ten onder kan gaan. Onbegrijpelijk dat Bart-Rene Thiel dat niet gezien heeft.

[jacob joosse 16]

Deze wersten is knap gemaakt. De film is rustig maar je zet het niet uit.
De film duurt lang , het is een lange zit maar de film blijft heel goed.
Je moet in deze film beetje inkomen. Na een half uur, 3 kwartier zit je helemaal in het verhaal. De acteurs spelen het ook erg goed. En de kleding en de omgeving zien er heel echt uit.

Ze zeggen wel eens dat het moeilijk is om nu een goeie wersten te maken.
Maar deze wersten is heel goed.
In de vroege westerns waren de mensen soms ook wel grappig.
In deze film kan je zien dat de mensen helemaal niet zo aardig waren.
Ze waren snel boos en schoten mensen sneller neer.
Jesse James leek eerst niet zo gevaarlijk, maar in deze film kan je zien hoe
Gemeen hij was. Hij werd later echt gewoon gek.

Deze film is knap gemaakt, goed verhaal, goed gespeeld.
Echt een goeie wersten van nu.