Zilver voor The Golden Compass
door Bart-René Thiel
"Het boek is beter." Een uitspraak die na het zien van een romanverfilming uit menig mond is gekomen. Ook na het zien van The Golden Compass, het eerste deel uit Philip Pullmans trilogie 'His Dark Materials', zullen veel hardcore lezers het van de daken schreeuwen. Laten we er voor het gemak vanuit gaan dat het boek daadwerkelijk beter is, maakt dat de film waardeloos? Natuurlijk niet, hij is gewoon 'anders'.
De verwachtingen voor Compass als 'de nieuwe Lord of the Rings' waren torenhoog. De zoektocht naar een waardige opvolger voor LotR is voor Hollywood zwaarder gebleken dan Frodo's reis naar Mount Doom. In de afgelopen vijf jaar heeft de 'Droomfabriek' met onder meer Eragon, The Dark is Rising en Lemony Snicket geprobeerd en gefaald om een nieuwe serie te starten. Met The Golden Compass neemt New Line - de studio die tevens die de Rings trilogie maakte - geen enkel risico. Je kon er van tevoren vergif op innemen dat Hollywood zijn hypocriete vingers niet wilde branden aan de antireligieuze ondertonen van Pullmans boeken. Ook zijn voorliefde voor bloed en geweld tegen kinderen is als vanzelfsprekend tot een minimum beperkt.
Klavertjes vier
Verder heeft scenarist en regisseur Chris Weitz zijn Compass geïnjecteerd met een flinke dosis Tolkien om de miljoenen fans van de LotR films naar de bios te lokken. Zo is er slechts één alethiometer, ofwel waarheidskompas, en is de jonge Lyra (Dakota Blue Richards) de enige die hem kan lezen. "One Compass to rule them all", zeg maar. Ook heeft Weitz de beide Rings-veteranen Christopher Lee als bad guy en Ian McKellen als de stem van ijsbeer Iorek aangetrokken als klavertjes vier.
De aanpassingen en tegemoetkomingen aan de jonge kijker zouden prima te verteren zijn, als Weitz niet was doorgeschoten met het spelen op safe. De plot is zodanig gesimplificeerd en 'moeilijke' onderwerpen zoals Dust worden zo grondig uitgekauwd, dat daarmee de subtiliteit uit Pullmans boek overboord is gegooid. Dit heeft als resultaat dat iedereen boven de tien, de wendingen in het verhaal van mijlenver ziet aankomen. De proloog, waarin een voice-over uitvoerig vertelt over de wereld van Lyra, is daarom op z'n zachtst gezegd overbodig te noemen. Gelukkig weet Weitz ondanks zijn behaagzucht het verhaal met vaart en vakmanschap te vertellen. En hij doet dit voor het genre in een recordtijd van minder dan twee uur.
Naast het plezierige tempo scoort The Golden Compass op nog een vlak beter dan mogelijke troonopvolgers Narnia en Eragon: de speciale effecten zijn vingerlikkend goed. De daemons - een ziel in de vorm van een dier die zijn menselijk lichaam gezelschap houdt - zijn prachtig geanimeerd. Hierdoor twijfel je geen moment aan dit vreemde uitgangspunt. De scènes op de ijsvlakten, waar Lyra met een bende zigeuners en een ijsbeer op zoek gaat naar haar vriendje Roger, behoren zelfs tot een hoogtepunt uit het fantasygenre.
![]()

LinkBack URL
About LinkBacks
De verwachtingen voor


