Changeling (2008)

[filmfocus]

Nieuwe Eastwood omschrijft zich haast alleen in superlatieven

door Arjan Welles

Clint Eastwood kan worden beschouwd als een filmmaker van de ouderwetse stempel die zijn eigen ego maar wat graag wegcijfert voor een goed uitgewerkt verhaal. Het liefst draait de oude rot, die sinds begin jaren '70 aan het regisseren is geslagen, met indringende scripts waarvan de onderwerpen hem persoonlijk raken. De laatste jaren is zijn vakkundigheid gerijpt en mag Eastwood rekenen op een vaste stoel bij de Oscaruitreiking. Voor volgend jaar februari kan Clint alvast zijn pak naar de stomerij brengen, want Changeling is alweer een ouderwetse goede Eastwood in een reeds imposante reeks successen.

Eastwood koos dit keer voor Angelina Jolie als zijn muze, die ook maar beter vast een jurk voor de Oscars mag gaan uitzoeken en oppas voor haar kids kan regelen, want wat ze in Changeling laat zien grenst haast aan het geniale. Jolie kroop in de huid van Christine Collins, een alleenstaande vrouw die daadwerkelijk heeft bestaan en eind jaren '20 de ultieme nachtmerrie van elke moeder moest zien te doorstaan: de vermissing van haar enige kind.

Christine werkt in een telefooncentrale in downtown Los Angeles en als haar werkgever omhoog zit door een ziektegeval laat ze zich strikken om bij te springen. Ze moet hierbij haar negen jaar oude zoon Walter alleen thuis laten. Het bioscoopje dat ze hem beloofd had, gaat niet door en Christine zal het de volgende dag wel goed maken. De nieuwe Chaplin zullen moeder en zoon echter nooit samen zien, want als Christine thuiskomt is Walter verdwenen. Ze kamt de hele buurt uit, maar het jochie is nergens te vinden. De reactie van het politiebureau is dat mevrouw zich vooral geen zorgen hoeft te maken, want dit soort verdwijningen lossen zich in negen van de tien gevallen binnen vierentwintig uur vanzelf weer op.

Ongeëvenaarde vechtdrift
Maanden gaan voorbij en nog steeds geen spoor van Walter. Dan komt er een verlossend telefoontje: zoonlief is gevonden en Christine mag hem onder veel mediabombarie van de trein komen halen. Het weerzien verloopt echter anders dan verwacht als de politie een wildvreemd jongetje terug bezorgt. Christine wordt wijsgemaakt dat ze ernstig in de war is, ook al is ze ervan overtuigd dat dit niet haar zoon is. Eigenlijk gelooft alleen een dominee (John Malkovich) haar. Er wordt een smerig spelletje gespeeld, want de terugkeer van Walter zou een perfect charmeoffensief voor de in diskrediet geraakte en corrupte politiemacht van LA zijn.

Het is een klassiek thema: de kleine man (of in dit geval vrouw) tegen de grote boze almachtige gevestigde orde. Jolies personage krijgt tegenslag na tegenslag te verwerken maar ontwikkelt gaandeweg een ongeëvenaarde vechtdrift. Hierbij is het knappe dat Jolie niet verandert van een timide single mom in een tot de tanden gewapende leeuwin. Ze durft de kwetsbaarheid van Christine vast te houden en zet haar onophoudelijke hoop op een goede afloop in als belangrijkste motor voor haar handelen.

Diepte aan archetypen
Ook het tegenwicht dat Jolie geboden wordt, waaronder de rol van slinkse politierechercheur Jones (Jeffrey Donovan) en die van een doortrapte smeerlap van een crimineel (Jason Butler Harner), versterkt de bewondering voor de echte Christine Collins. Eastwood zet de personages wel wat zwart-wit neer; Christine en de helpende dominee worden nog net geen heiligen en de slechteriken zijn ook wel echt in- en inslecht. Desondanks dwingt de manier waarop de cast diepte geeft aan deze archetypen bewondering af. Het tijdsbeeld dat Eastwood treffend verbeeldt, accentueert de impact van de ontberingen die Christine moet ondergaan.

Eastwood laat zijn vloeiende lineaire regie eigenlijk slechts even vallen als hij aan het einde toe neigt naar uitlegzucht in een overbodige flashback. Hij voedt daarnaast het verhaal wel weer continu met nieuwe dramatische en indringende impulsen zodat de aandacht eigenlijk nooit verslapt. Changeling zit zo tjokvol met overweldigende acteerkracht en emotionele hoogstandjes dat overdaad bijna schaadt. Bijna, want Eastwood weet het perfect binnen de perken te houden en daarmee is Changeling misschien nog wel een krachtigere regieprestatie dan Mystic River.

[Dis]

Zou fijn zijn als ze iemand met talent en zonder tieten zouden casten.
Sommige verhalen zijn gewoon meer talent waard.

[Man with Rock]

Zou fijn zijn als ze iemand met talent en zonder tieten zouden casten.
Sommige verhalen zijn gewoon meer talent waard.

Dus je zegt eigenlijk dat alle vrouwen niet kunnen acteren. Fijn ook dat je in je tirade ook nog even good old Clint door het slijk haalt.

[Baeritys]

Clint is al jaren 1 van mijn favoriete film regisseurs. Met dit drama onderschrijft hij dit weer eens. De film boeit van de eerste tot de laatste minuut en heeft verschillende dramatische hoogte punten. ...Mooi zo'n multi talent.. ook de muziek maakt hij zelf.