Vicky Cristina Barcelona (2008)

[filmfocus]

Liefde en verliefdheid in Barcelona

door Jasper van Oosten

Of Woody Allen nu een film maakt in New York, Londen of Barcelona, zijn sobere openingscredits zien er altijd hetzelfde uit. Alleen in plaats van oude jazzmuziek, klinkt dit keer het warme geluid van de Spaanse gitaar. Een licht ironische voice-over introduceert de twee Amerikaanse vriendinnen Vicky en Cristina (Rebecca Hall en Scarlett Johansson), die naast elkaar in een Spaanse taxi zitten. Ze gaan de zomermaanden doorbrengen in Barcelona: Vicky om haar scriptie over 'Catalaanse identiteit' af te ronden en Cristina om bij te komen van een stukgelopen relatie en een mislukte korte film.

Op een van de vele zwoele zomeravonden, worden de twee in een restaurantje benaderd door de sensuele kunstschilder Juan Antonio (Javier Bardem) die zich een eersteklas flirter toont en nergens doekjes omwindt. Hij nodigt beide vriendinnen uit voor een weekendje naar het plaatsje Oviedo, om kunst te zien, lekker te eten en te drinken, en wie weet gedrieën het bed te delen. Vicky is geshockeerd, Cristina gecharmeerd.

De twee meiden denken dan ook totaal verschillend over het leven en de liefde. Vicky weet precies hoe haar toekomst met haar verloofde eruit gaat zien. Cristina is echter voortdurend op zoek naar passie. Ze weet niet waar ze die kan vinden, maar in ieder geval niet in een 'betrouwbare man' zoals Vicky op haar heeft wachten in New York. De ontmoeting met Juan Antonio zorgt hierbij alleen maar voor meer verwarring: niet alleen weet Cristina nog steeds niet wat ze precies wil, ook de vastberaden Vicky begint zich nu af te vragen of ze wel gelukkig is met haar zorgvuldig uitgestippelde plan.

Spaans temperament
Vicky Cristina Barcelona is de derde film van Woody Allen met een hoofdrol voor zijn muze Scarlett Johansson. Aangezien de eerste twee in het koude waren Londen gesitueerd, doet deze trip naar Spanje aan als een echte zomervakantie. Alles is er even prachtig en vlekkeloos: een gezellig restaurantje, een intiem avondconcert, een schattig banketbakkertje. Nergens rijen toeristen of afgezette straten. We zien alles door een roze bril.

Rebecca Hall en Scarlett Johansson spelen personages zoals we gewend zijn uit films van Woody Allen: welgesteld, quasi-intellectueel en vooral twijfelend. Het zijn dan ook de Spaanse acteurs die deze zwoele zomerfilm extra smaak geven. Javier Bardem toon zich dankbaar van zijn meest charismatische kant - hij zal blij zijn het creepy personage uit No Country For Old Men van zich af mogen te schudden. Maar vooral Penélope Cruz zet een verrassende rol neer als Maria Elena, de labiele ex van Juan Antonio, een borderliner.

En dan is er nog de korte verschijning van Juan Antonio's vader, een charmante oude baas die prachtige Spaanse gedichten schrijft, om ze vervolgens nooit te publiceren: deze mensheid verdient die schoonheid niet. Het is de vraag wat Woody daarmee wil zeggen. Laat hij zijn mooiste scripts op de plank liggen? Vicky Cristina Barcelona voelt in ieder geval aan als zijn persoonlijke vakantieliefde. Een uitstapje naar wat had kunnen zijn voor de filmmaker uit Manhattan. Misschien is hij met dezelfde twijfel als zijn hoofdpersonages het vliegtuig terug naar New York ingestapt.

[zussan]

Het lijkt een romantisch verhaaltje, zonder al te veel inhoud en met humor. Maar voor mij zat er meer in. De gevoelens en emoties worden goed neergezet! De lach in de bioscoopzaal was oprecht, de stiltes geladen. Na de film hebben we nog een lange avond nagepraat en gefilosofeerd. Wat fijn dat er films gemaakt worden die niet alleen vermaken, maar ook aanzetten tot nadenken!

[rio0021]

What a wonderful resume of life as simple as it could be. Very dynamic, absolutely touching. At the end back to the beginning... live in a circle.

[mf.maas]

Zeldzaam dat je zo'n film in een gewone bioscoop tegenkomt.
Een film voor blinden!!!!!!!!!!!
Mijn ogen zijn nog redelijk goed evenals mijn verstand, maar bij deze film is er een verteller die elke 3 minuten gaat vertellen wat je zodadelijk gaat zien. En dat met zo'n stem als die van dr.Phil. Waarschijnlijk bedoeld voor slechtzienden of voor kijkers die al na 30 seconden een uiterst simpel verhaal niet meer kunnen volgen. Deze voice-over gaat maar door en stopt niet meer. Het verhaaltje is ook heel erg saai en simpel en alle verwikkelingen zie je al mijlenver van tevoren aankomen. Puberhumor van het slechtste soort. Ongelofelijk slecht geregiseerd.
Een voorbeeldje;
Midden in de nacht gaat de telefoon naast het bed van een echte Don Juan die daar met z'n nieuwe geliefde ligt uit te rusten van een ontstuimige nacht. Hij doet het schemerlampje aan en direct is de hele kamer verlicht. Hij luistert even naar het bericht en zegt dan dat hij onmiddelijk naar zijn ex moet. Terwijl hij het bed verlaat zien we nog net dat ie zo'n ouderwetse onderbroek aanheeft terwijl z'n geliefde alle moeite doet om met het laken haar borsten en schouder te bedekken.
Twee seconden later zie je hem snel met de auto vertrekken terwijl er zoveel licht schijnt dat het wel overdag lijkt te zijn. Waarschijlijk is me deze intelligente humor ontgaan of was de film toch bedoeld voor die mensen die fan zijn van grote filmpersoonlijkheden als Patty Brard en Linda de Mol.
Om mijn medekijkers niet voor het hoofd te stoten heb ik tot de pauze gewacht om mij van deze kwelling te bevrijden. De zaal zat vrijwel vol maar het was akelig stil. Ongelofelijk dat zo'n W.Allan dit gefinancieerd krijgt terwijl zoveel talentvolle mensen die kans nooit zullen krijgen.

[Bob Dylan]

mf maas begrijpt het inderdaad niet. Waarschijnlijk bezoekt hij normaal gesproken films als SAW V en Rambo en dan is het inderdaad een moeilijk te behappen film, deze nieuwe van de heer Woody Allen. Het valt niet mee als je ineens moet nadenken over de diepere betekenis van sommige scenes. Het is een geniale film die je met een goed gevoel de bioscoop uit doet gaan. Een film om nog lang over na te dnken.

[Gert Jan Waterink]

Een heerlijke tragikomische film over het fenomeen 'latin lover' of 'casanova'...of hoe je het ook wil noemen. Al is het maar omdat ik zelf twee latin-lovers heb versleten, waardoor ik me absoluut kon vinden in de thematiek van de film (Sorry, ik kon mij erg vinden in de film. You need to SEE this film Marcelo...you...**** :-I). Want is het zo dat hoe zuidelijker, hoe dichter je bij de evenaar komt, de mannen soms té romantisch zijn en té veel hormonen kunnen opwekken bij de andere sekse? Je zou bijna denken van wel.

Juan Antonio kan absoluut geen 'nee' zeggen tegen elke nieuwe vrouw die hij ontmoet en creëert zo een broeinest van ruziemakende en schreeuwerige vrouwen om zich heen, die soms toch ook echt gelijk hebben. En daar is dan gelukkig de realistische zeitgeist van Vicky. Want Vicky heeft weinig op met de charmes en de one-night-sex van Juan Antonio. Misschien heeft het ook te maken met het botsen van culturen. Want hoe noordelijker je komt op deze aardkloot, hoe meer de manana-menatliteit afneemt en mensen zich meer kunnen vinden in vastere tijdschema's en planningen. En dat geldt ook voor de vastigheid van relaties.

De film deed me af en toe denken aan 'Sideways' van Alexander Payne. Net als bij Alexander Payne, ligt Woody Allen's kwaliteit in zijn vermogen om dit door mij nogal serieus beschreven thema op een heerlijk lichte, tragikomische en zwoele manier op het witte doek te brengen. En daarbij zet hij Barcelona wel erg warm neer -let op de gele kleurfilters-, maar niet té stereotypisch, zoals Hollywood vaak maar wat al te graag wil doen. Gecombineerd met het felle en vurige script -let op de tekst van Vicky- maakt 'Vicky Cristina Barcelona' een goede kans om de Oscar voor 'Best Original Screenplay' in de wacht te slepen.