Yes Man (2008)

[filmfocus]

Carrey vooral leuk als hij niet de grapjas uithangt

door Arjan Welles

'No' is letterlijk het eerste woord dat Jim Carreys personage Carl Allen over zijn lippen kan krijgen in Peyton Reeds verfilming van de autobiografische bestseller The Yes Man van de Brit Danny Wallace. Carl is er dan ook een ster in om met de vaagste smoesjes onder afspraken uit te komen. Als hij ergens geen zin in heeft dan gebeurt het ook niet. Zijn beste vriend Peter (Bradley Cooper) heeft in al die jaren om leren gaan met Carls passieve ongeïnteresseerde houding.

Carl heeft dan ook een behoorlijk sneu leven. Zijn grote liefde heeft hem al geruime tijd geleden verlaten, maar Carl blijft zwelgen in zelfmedelijden. Hij heeft een suf baantje als kredietverstrekker in een nog suffer bankkantoor. Zijn baas wil vooral zijn beste vriend zijn en probeert gemaakt popi te doen. Tijdens een lunchpauze komt Carl een vriend van vroeger tegen die hem mee krijgt naar een seminar van ene Terrence Bundley (Terence Stamp). Bundleys filosofie is dat je met 'ja' zeggen veel meer in het leven bereikt. Hij krijgt Carl zover een contract te ondertekenen die hem verplicht op elk aanbod dat hij krijgt in te gaan.

Jim Carrey heeft al eerder bewezen dat hij de meeste bewondering oogst als hij het gekke bekkentrekken achterwege laat en de tragiek van zijn personages laat doorschemeren. Het zijn dan ook titels als The Truman Show en Eternal Sunshine of the Spotless Mind die de komiek hebben doen groeien als acteur. Deze ervaring heeft Carrey ingezet voor zijn rol in Yes Man al kan hij het toch niet laten zich soms te bedienen van platte grappen en raardoenerij. Deze momenten voelen geforceerd en als een verplicht nummertje aan voor Carrey.

Vraag om verdieping
Yes Man laat zich verdelen in twee aktes, waarvan de eerste een aaneenschakeling is van gekke situaties en maffe sketches. Hier valt weinig samenhang in te ontdekken behalve dan het feit dat Carl op de meest bizarre voorstellen ingaat. Dit gegeven is gebaseerd op Danny Wallaces eigen ervaringen waarin de komiek en auteur een half jaar lang zelf overal 'ja' op zei. De vreemde situaties waar Carl in beland blijven een tijdje leuk, maar vragen juist door Carls tragische kant op een gegeven moment om verdieping.

Want als Yes Man een wat serieuzere en romantischere weg inslaat - bijvoorbeeld als hij het meisje van zijn dromen (een weergaloos innemende Zooey Deschanel) tegen het lijf loopt - weet het zelfs een gepaste hoeveelheid ontroering op te roepen. De chemie tussen Carrey en Deschanel is wat deze komedie in de tweede helft overeind houdt. Regisseur Peyton Reed liet met zijn eerdere The Break-Up al zien dat grappen en grollen niet een hele film kunnen ondersteunen. Hij heeft er verstandig aan gedaan op den duur een diepere laag aan te boren en niet te veel in te zoomen op platte grappen over penisvergrotingen en het spontaan leren van Koreaans.

Door de goed gebalanceerde omslag zullen zelfs de grootste Carrey haters nog best kunnen glimlachen bij Yes Man. Dit soort komedies behoren zich nou eenmaal te ontwikkelen volgens een vast stramien, maar het zijn de zorgvuldig gedoseerde gevoelige noten en de sympathieke vertolkingen die dit prettig kunnen verdoezelen. Zelfs de traditioneel extreme bijfiguren zijn tot een minimum beperkt. Dit alles maakt Yes Man tot een onverwacht aangename komedie, want een komedie blijft het wel.

[daantje lotr]

Aardige komedie. Vooral op de intieme momenten maakt Carrey indruk. Voor het lach- en romantische gedeelte is ie eigenlijk wat te oud. Gelukkig heeft hij een uitstekende supporting cast, met als uitschieter de heerlijke Zoey Deschanel. Helaas laat het script hem in de steek en blijft het allemaal wat al te braaf. ondanks een aantal erg grappige momenten blijft het allemaal net te voorspelbaar. Carrey zou zich meer op serieuze rollen moeten storten, want een goed acteur dat blijft het.