Frost/Nixon (2008)

[filmfocus]

Een van de spannendste geschiedenislessen aller tijden

door Bart-René Thiel

Regisseur Ron Howard heeft een reputatie om op cruciale momenten zijn biopics met fictieve elementen aan te dikken. Zo won wiskundige John Nash uit A Beautiful Mind nooit de Nobelprijs, simpelweg omdat er geen Nobelprijs is voor wiskunde. Ook het privéleven van Nash werd opgeschoond om hem sympathieker te maken voor het preutse Amerikaanse publiek - zo werd er gezwegen over zijn homoseksuele relaties. Ook in Frost/Nixon, een dramatisering van de spraakmakende interviews tussen de Engelse tv-presentator David Frost en de voormalige Amerikaanse president Richard Nixon, sjoemelt Howard hier en daar met de feiten.

Hoewel het begrijpelijk is dat een dramatisering niet altijd waarheidsgetrouw kan zijn, geeft het de kijker een ongemakkelijk gevoel: wat is echt en wat is fictie in een op waarheid gebaseerde film? David Frost heeft in een interview al laten weten, dat hij niet met de filmmakers heeft samengewerkt en dat tien tot vijftien procent van de film verzonnen is. Zo zou hij wel degelijk ervaring hebben gehad in het interviewen van staatshoofden.

Ingetogen regie
Toch doet dat niets af aan de kracht van deze serieuze Oscarkanshebber en komt Howards Frost/Nixon een stuk authentieker over dan zijn A Beautiful Mind. Dit komt mede door de ingetogen regie van Howard. Waar A Beautiful Mind het van grote gebaren moet hebben die haast de tranen uit de kijker slaan, zijn het in Frost/Nixon de stille momenten die je in de finale bij de keel grijpen.

De film begint echter met een korte geschiedenisles, voor degene die geen idee heeft wie Frost of Nixon zijn. De Britse David Frost is in de jaren zeventig een gevierd talkshow host die met volle teugen geniet van zijn leven vol glitter en glamour. Dit verandert als hij op tv de verklaring ziet van president Richard Nixon die aftreedt na het beruchte Watergate-schandaal. Het steekt Frost, samen met de wereldbevolking, dat Nixon op geen enkel moment spijt betuigt. De presentator vat het gedurfde plan op om Nixon voor de camera te krijgen in een serie marathoninterviews, om hem eindelijk op de knieën te krijgen.

Frost/Nixon voelt als een sportdocumentaire zoals When We Were Kings. Lichtgewicht Frost zou bij voorbaat kansloos moeten zijn tegen veteraan debater Nixon. Zelfs zijn tv-producent reageert verbaasd op de plannen: "Jij bent een talkshow host. Ik zag je gisteren nog de Bee Gees interviewen." Ook in Nixons kamp nemen ze Frost niet serieus. Zijn rechterhand Jack Brennan ziet zelfs een kans voor eerherstel: "Het interview wordt een natte zoen." Daarbovenop krijgt Nixon 600.000 dollar.

Wiskundige precisie
Howard beschikt over topacteurs om zijn verhaal te vertellen. Gelukkig heeft hij besloten om voor deze filmbewerking van het gelijknamige toneelstuk van Peter Morgan dezelfde hoofdrolspelers te casten. Hoofdrolspelers Michael Sheen en Frank Langella kruipen met haast wiskundige precisie in de huid van hun personages. Ook de rest van de spelers weet te imponeren. De eerder besproken Brennan wordt bijvoorbeeld vertolkt door de altijd betrouwbare Kevin Bacon die ook ditmaal met groot plezier een geniepige ploert speelt.

De grootste valkuil voor de filmmakers zou zijn om Nixon als gewetenloze geldwolf neer te zetten. Het doortimmerde scenario omzeilt behendig deze gaten. Met Peter Morgans messcherpe dialogen voert Howard langzaam de spanning op, totdat de bom barst in een van de spannendste scènes uit de recente filmgeschiedenis. Wanneer de journalist uiteindelijk het voormalige staatshoofd op de knieën krijgt, is dit niet een moment van glorie, maar van mededogen. Alleen de meest gevoelloze kijker zal niet een traantje wegpinken voor Nixon. Dat op zichzelf is al een prestatie van formaat.

[Film-Hans]

Net gezien in de Sneak; prima film! Goed geacteerd, waarbij je soms Michael Sheen als Frost door elkaar wil schudden en hem wilt toeschreeuwen te focussen. Ook Frank Langella als Nixon is geloofwaardig en erg menselijk.

[filmfocusmember101710]

Even ter info: John Nash heeft wel degelijk de Nobelprijs gewonnen in 1994; alleen niet voor de Wiskunde (bestaat inderdaad niet) maar voor Economie.

[Man with Rock]

Even ter info: John Nash heeft wel degelijk de Nobelprijs gewonnen in 1994; alleen niet voor de Wiskunde (bestaat inderdaad niet) maar voor Economie.

Dank voor de opmerking. Hoewel de recensie niet beweert, dat Nash geen Nobelprijs heeft gewonnen, hebben we het aan de hand van wat extra uitleg duidelijker gemaakt.