Een superheldenfilm voor gevorderden
door Bart-René Thiel
"Hoe verkoop je Watchmen aan het grote publiek?" Dit vroeg regisseur Zack Snyder zich hardop af tijdens een vertoning van drie scènes uit de film eind vorig jaar in Londen. Dat het antwoord hierop niet gemakkelijk is, is een reusachtig understatement. Sinds het uitbrengen van de graphic novel Watchmen in 1986 komen er geluiden uit Hollywood om de serie van Alan Moore en Dave Gibbons te verfilmen. Grote namen als Terry Gilliam en Paul Greengrass hebben geprobeerd om de comic naar het witte doek te vertalen. Beiden zijn gestrand door enerzijds een beoogd torenhoog budget en anderzijds onenigheid met de filmstudio over de controversiële en uitermate ingewikkelde plot.
Watchmen speelt zich af in een alternatief universum, waarin een groep burgerwachten verkleed in uitzinnige kostuums en een blauw superwezen genaamd Dr. Manhattan de Verenigde Staten hardhandig beschermen tegen het kwaad. Vooral de laatste geeft een draai aan de wereldgeschiedenis van de twintigste eeuw. Zo eindigt de Vietnamoorlog door de inmenging van de blauwe halfgod in een overwinning voor Amerika en blijft Richard Nixon tot in de jaren tachtig aan als president. Begrijpelijkerwijs is zowel de regering als de bevolking maar wat blij met Dr. Manhattan. De vaak nodeloos gewelddadige acties van de andere helden worden echter met de jaren minder populair.
Sinister complot
De bevolking heeft uiteindelijk genoeg van de gewelddadige praktijken van hun 'beschermers', en de 'superhelden' wordt het verboden om nog langer op te treden tegen de misdaad. Wanneer een van hen, de psychopathische Rorschach, vermoedt dat iemand het gemunt heeft op zijn soortgenoten, trommelt hij de resterende ex-helden op om op onderzoek uit te gaan. Ze stuiten op een sinister complot dat hun levens en dat van de wereldbevolking in gevaar brengt.
Het script van Watchmen is ondanks de vele flashbacks rechtlijniger dan de graphic novel. Het zijn echter de vele terzijdes en culturele referenties die van de film een caleidoscopische vertelling maken. Helaas is het niet gelukt om een balans te vinden tussen plot en verwijzingen. Zo concentreert Snyder zich grotendeels op de introductie van de personages, de mythe rondom superhelden en de impact die zij hebben op de wereld, maar hij reduceert de ingenieuze plot uit het bronmateriaal tot een twist. Dit heeft als gevolg dat mensen die onbekend zijn met Watchmen meermalen in het duister tasten waar de film nu precies over gaat. Zo fluisterde iemand halverwege de 163 minuten durende vertoning: "Wanneer begínt de film nu eens?"
Adembenemende beelden
Dat Watchmen uiteindelijk een niet te missen bioscoopervaring is, komt door de werkelijk adembenemende beelden die Snyder de kijker voorschotelt. Waar het filmmakers vaak niet lukt om de sfeer van een comicboek vast te leggen, bewees de regisseur eerder met de verfilming van Frank Millers 300, dat hij een graphic novel haast beeld voor beeld kan overbrengen naar het witte doek. Watchmen-ingewijden zullen meermalen hele scènes herkennen. Snyder valt hierom te prijzen, maar het zijn de scènes waaraan hij een andere draai heeft gegeven die de kijker werkelijk naar adem doen snakken. Zoals de ingenieuze openingssequentie, die er niet alleen prachtig uitziet maar ook inhoudelijk weet te imponeren.
Toch is het Snyder uiteindelijk niet gelukt om onder de huid te kruipen van de comicboekmythologie. De ingewijden zullen de vele referenties naar comicboekhelden zoals Superman en Batman weten te waarderen, maar voor hen zal er weinig nieuws onder de zon zijn, terwijl het voor de groentjes allemaal iets te veel van het goede wordt. Beide groepen zullen door de lawine aan pracht en praal te druk zijn met genieten om zich hier al te lang druk over te maken.
![]()

LinkBack URL
About LinkBacks

Adembenemende beelden
