Fighting (2009)

[filmfocus]

Genrefilm van Dito Montiel deelt rake klappen uit

door Sascha Gouw
Voor zijn eerste regiedebuut A Guide to Recognizing Your Saints nam Dito Montiel verschillende prijzen en lovende kritieken in ontvangst. Montiel groeide op in New York en met de verfilming van zijn eigen boek rekende hij af met zijn jeugd in de ruige wijk Queens. Zijn nieuwste productie Fighting speelt zich wederom af in New York. Fighting is met schwung, liefde en plezier gemaakt door iemand die de ritmes van de stad door en door kent.

Shawn MacArthur (Channing Tatum) is een plattelandsjongen, die om zijn eigen redenen naar New York is gekomen. Hij verdient met moeite zijn brood door nagemaakte spullen op straat te verkopen. Op een dag krijgt hij te maken met een groepje oplichters, geleid door Harvey Boarden (Terrence Howard). Harvey ziet dat Shawn kan vechten en biedt aan wedstrijden te regelen voor geld. De mannen gaan een onwennige partnerschap aan.

Fighting volgt de formule van het genre bijna tot op de letter. Het verhaal is daardoor voorspelbaar, de vraag is echter of dat erg is. Want een ook genrefilm kan goed zijn en Fighting is hiervan een overtuigend voorbeeld. Vaak zijn bij dit soort films de personages en alle ontwikkelingen afgezaagd en ligt de focus volledig op de gewelddadige vechtscènes, maar hier is de uitwerking van de personages geen verplicht nummertje. Er is moeite gedaan om Shawn een geloofwaardige achtergrond te geven en dat getroebleerde wordt door Channing Tatum goed gespeeld.

Goed gedoseerd
Er wordt ook tijd genomen om de film goed op te bouwen. Het begint vrij langzaam, maar het is geen moment vervelend. Het ritme van Fighting is erg evenwichtig. Regisseur Montiel heeft alle ingrediënten goed gedoseerd. Het gaat over de relatie tussen Harvey en Shawn, wat hebben ze aan elkaar? Kunnen ze elkaar vertrouwen? Het gaat over Shawn en zijn interesse in het mooie meisje Zulay (spreek uit "July") en het gaat over het vechten.

De vier grote vechtscènes doen de titel van de film eer aan. Montiel heeft gekozen voor acteurs die hun eigen vechtscènes konden spelen. Dat geeft ieder gevecht een rauwheid en een echtheid die je zelden ziet. De wedstrijden zijn chaotisch, snel, opwindend, pijnlijk en spannend. Ze spelen zich ook niet af in een ring, maar in een buurthuis, een Aziatisch paleis, op het terras van een penthouse. Er wordt glas gebroken en er worden dingen omgestoten. Ook in deze scènes zit een perfect ritme. Ze zijn uitmuntend in beeld gebracht en gemonteerd.

Dus heren: als je in de mood bent voor een goed robbertje vechten, dan is dit je film. En je kunt je dame gerust meenemen, want de rest van het verhaal én Channing Tatum zijn ook leuk voor haar om naar te kijken. De vechtscènes zijn niet alleen maar bruut, ze zijn ook origineel. Jullie zullen beiden op het puntje van jullie stoel zitten.

[delpri]

super film!

[Kirsten16]

Begin niet helemaal super maar t einde heeft t allemaal goed gemaakt!