Harry Potter en de Halfbloed Prins (2009)

[filmfocus]

Zesde Potter stelt fans op de proef maar niet teleur

door Arjan Welles

Vanwege het feit dat Harry Potter-fans wereldwijd elkaar zo'n beetje vertrapten bij het uitkomen van het laatste deel van de razend populaire boekenserie, grensde de beslissing van filmstudio Warner om de release van de zesde film met acht maanden uit te stellen voor hen haast aan een marteling. Harry Potter en de Halfbloed Prins wordt vanwege het lage adrenalinegehalte toch een beetje gezien als de opmars naar de grote finale, De relieken van de dood. Gezien de gevoeligheid van de fans is het nog maar de vraag of ze de grote veranderingen ten opzichte van de papieren versie van De Halfbloed Prins zullen pikken.

Scenarist Steve Kloves, die even pauze nam uit de Potter-manie en het script voor De orde van de feniks aan zich voorbij liet gaan, nam de pen weer ter hand en heeft daarbij veel aan het verhaal gesleuteld. Kloves bedacht in nauw overleg met Rowling een aantal broodnodige en spectaculaire actiescènes om het verhaal wat meer vaart te geven. Bovendien heeft hij de aandacht sterk verlegd. De vele moeilijk te verbeelden terugblikken op Voldemorts verleden en hoe het allemaal zo heeft kunnen komen, hebben plaats moeten maken voor de gierende hormonen van de toverpubers binnen de muren van Zweinstein. Door de populariteit van de reeks is het bewonderenswaardig dat Kloves deze accentverlegging heeft aangedurfd.

Meer ruimte voor de acteurs
Of je het nu eens bent of niet met de accentverlegging van deze zesde Potter-film, regisseur David Yates heeft het wel subtiel, emotioneel en vooral ook humoristisch uitgewerkt. Het geflikflooi van de leerlingen gaat soms iets te lang door, maar wordt regelmatig doorsneden met vermakelijke actie of wat serieuzere plotontwikkelingen. Bij De orde van de feniks had Yates nog duidelijk moeite zijn aandacht tussen verhaal en actie te verdelen en werden scènes vaak afgeraffeld. Dit keer geeft hij zijn acteurs, onder wie oudgedienden Maggie Smith (Anderling) en een heerlijk schmierende Alan Rickman (Sneep) meer de ruimte. Ook Helena Bonham Carter mocht voor een terugkerende rol helemaal los en had er zichtbaar plezier in.

Daniel Radcliffe, die na zijn blote toneelervaring wat meer krediet als acteur geniet, doet het aardig in zijn hoofdrol meer weet nog steeds niet echt te verrassen. De rest van de kids is prima op dreef, waarbij vooral Rupert Grint (Ron Wemel) in zijn pogingen al het vrouwelijke toverschoon van zich af te slaan, voor de nodige komische verwikkelingen zorgt. Het lijkt erop dat Yates na Feniks de juiste toon heeft gevonden om een fantasyfilm af te leveren waar voor iedereen wat in zit. Net als dat Rowling betere plots is gaan schrijven, lijkt Yates elke Potter-film naar een hoger niveau te willen tillen. Hij behandelt zijn personages als gewone pubers, die toevallig ook nog magielessen moeten volgen en het kwaad moeten bestrijden.

Als alle liefdesperikelen zijn bedaard, maakt de regisseur zich op voor een kindvriendelijke grote finale, die erg leunt op de visuele effecten van The Lord of the Rings-trilogie. De dramatische gebeurtenis die daarop volgt, filmt hij heel bewust vanuit het perspectief van Harry. Yates' zorgvuldige behandeling van vooral de dramatische aspecten belooft veel goeds voor de laatste twee films die in november 2010 en juli 2011 moeten verschijnen.

[jermainma]

harry potter 6 is top! hij lijkt een beetje op deel 3, maar toch, hij is zo emotioneel, spannend enz.

[eowinny]

Ik vond deel 6 tot nu toe eigenlijk de slechtste film... Deel 1 is nog altijd de beste gevolgd door deel 3 en 2... ik heb het idee dat naarmate alle boeken verfilmt worden de films langzaam aan hand verder van het boek af beginnen te wijken... er worden dingen weg gelaten en dingen bij gevoegt ten na dele aan de boeken....
Wel ben ik blij dat er voor Tom Felton -Draco Malfoy- en grotere rol is met meer inhoud... Draco krijgt nu meer een verhaal en is niet meer de -volgens vele- pestkop...
Maar sorry geef mij de boeken maar..