Aliens jagen stadje op hol
door Michelle Iwema
Steeds meer spannende Hollywoodfilms, gebruiken hetzelfde trucje door te zeggen dat het verhaal gebaseerd is op ware feiten. In The Fourth Kind gaan ze nog een stapje verder: ze wisselen gespeelde beelden af met 'echte' opnames en audio.
Het verhaal speelt zich af in het geïsoleerde Alaska, vol sneeuw en bergen. In het plaatsje Nome claimen steeds meer inwoners te zijn ontvoerd door buitenaardse wezens. Psycholoog Abigail Tyler (Milla Jovovich) behandelt een aantal mensen die dit hebben meegemaakt. De contacten met aliens zorgen bij haar patiënten voor blijvende trauma's. Wat de reden voor hun bezoekjes is, komt niet naar voren, maar ze gedragen zich erg onvriendelijk.![]()
Het aantal moorden en zelfdodingen in Nome stijgt ten gevolge van deze ontvoeringen drastisch. De ervaringen van de slachtoffers komen pas goed boven wanneer Abigail ze onder hypnose brengt. Niet gek dat Abigail de aangewezen zondebok is wanneer mensen zo'n sessie vreemde dingen gaan doen of lichamelijk letsel blijken te hebben.
Marketing truc
Het uitgangspunt om fictieve beelden af te wisselen met echt beeldmateriaal, zorgt ervoor dat de kijker meer bij het verhaal betrokken raakt. Soms gaat de film over in splitscreen, waarbij we zowel Milla Jovovich als de 'echte' Abigail zien. Helaas gaat het hier slechts om een marketing truc, want Abigail Tyler bestaat niet echt, en er zijn geen aliens gespot in Nome.
Om de hoax meer kracht bij te zetten, liet de studio zelfs vermissings- en overlijdingsberichten online plaatsen. De stad Nome klaagde Universal aan, en ontving 20.000 dollar voor het ongemak. Dat werkte in eerste instantie: de eerste hordes mensen die in Amerika de film bezochten, dachten dat het inderdaad gebaseerd was op echte feiten.
Zodra je weet dat het hier gaat op een fictief verhaal, verliest The Fourth Kind een hoop spanning. Het leunt namelijk heel zwaar op de 'echte' audio en de interviews met Abigail. Eng kun je de film niet noemen, maar het maakt wel erg ongemakkelijk. Een pluspunt is dat je de buitenaardse wezens nooit te zien krijgt. Je hoort ze op de geluidsband, maar wanneer ze in beeld komen, verliest de camera focus. De ervaringen van de ontvoerde mensen worden daardoor iets geloofwaardiger, want zij hebben deze aliens immers wel van dichtbij meegemaakt.
De docu-achtige stijl van filmen met een nerveus bewegende camera begint na een tijdje te irriteren. Tegen het einde krijg je een overkill aan storend beeld en hysterische geluiden. The Fourth Kind is een prima bioscoopfilm voor een vrijdag of zaterdagavond - hoe later de voorstelling, hoe beter - maar wel eentje die je heel snel weer vergeet.
![]()

LinkBack URL
About LinkBacks

