Triangle (2009)

[filmfocus]

Onbehouden vaart

door Arjan Welles

Met sommige filmgenres moet je niet te veel rotzooien omdat er anders niet veel van overblijft. Het zijn vooral horrorfilms die het moeten hebben van vaste elementen en vooral niet overbodig veel informatie over de hoofdpersonen. Triangle is weliswaar een mix van horror en psychologische thriller, maar houdt zich strikt aan het gegeven dat we niet zitten wachten op weggegooide minuten aan achtergrondinformatie.

Over het hoofdpersonage Jess, neergezet door Melissa George, weten we eigenlijk niet veel meer dan dat ze een alleenstaande moeder van een autistisch zoontje is en blijkbaar als serveerster de kost verdient. De premisse dat Triangle, naar regie van Christopher Smith, zich afspeelt op een tweetal schepen in combinatie met de titel doet al snel associaties oproepen met de Bermuda Driehoek. Waar Jess met haar gezelschap precies naartoe vaart is niet geheel duidelijk, feit is dat ze in een ongrijpbare nachtmerrie belandt. Het enige wat we weten is dat ze vanuit Florida vertrekken en een dagje onbezorgd de wind door hun haren willen voelen.

In eerste instantie ontvouwt Triangle zich als een doorsnee schrikfilmpje compleet met onheilspellende blikken op een dan nog helderblauwe hemel en een eindeloos blauw laken van golven. Lang houden ze het niet uit op het zeiljacht. De wind gaat aanvankelijk nog compleet liggen, maar dat blijkt alleen maar om plaats te maken voor allesverslindend noodweer. De schepelingen worden drenkelingen en wanen zich gered als er een immens cruiseschip opduikt. Opgelucht klimmen ze aan boord van een nog grotere hel.

Meer dan dit mag je van te voren eigenlijk niet weten van Triangle. Regisseur Smith begon zijn speelfilmcarrière nog met een hele foute start in de vorm van het uiterst magere Creep. Het beste moment van die horrorfilm zat hem in het laatste shot waarin Franka Potente na alle ontberingen die ze door had moeten maken nog een laatste mysterieuze blik toewerpt. Je kon er van alles bij bedenken en met een soortgelijke inslag weet Smith nu een hele speelfilm te construeren.

Frustrerende plotwending
Je wordt met Triangle namelijk flink aan het denken gezet. De kans is zelfs groot dat je aan het eind van de rit in zwaar verwarde toestand naar de aftiteling zit te staren. Ondanks de clichématige opbouw komt Smith namelijk met een intrigerende maar tevens frustrerende plotwending die zich al halverwege aandient. Je weet als kijker eigenlijk meteen hoe het zit en tegelijkertijd begrijp je er geen snars van. Smith, die tevens het scenario voor zijn rekening nam, probeert je te laten kiezen tussen een verstandelijke en een emotioneel-psychologische benadering. Dit levert een aantal zenuwslopende scènes op.

George begon al lichtjes naam te maken als scream Queen door recente rollen in horrorfilms. Ze moet Triangle bijna helemaal in haar eentje dragen en die rol vervult ze met verve. Juist omdat George niet de standaard cheerleader look heeft, kun je een heel stuk meegaan in de boze droom waarin haar Jess terechtkomt. In de laatste momenten gaat Smith lijden aan een overdreven uitleggerij. Het is een lichte onderschatting van zijn publiek. Op den duur snap je het namelijk wel. Of toch niet?

[j006t]

Deze wil ik echt zien!