Nine (2009)

[filmfocus]

Rommelige ode aan de maestro

door Kita van Slooten

In 1963 leverde de Italiaanse regisseur Federico Fellini de Oscarwinnende, autobiografische film 8½ af. Deze vertelt het verhaal van beroemd filmmaker Guido Contini die last heeft van director's block. Hij moet een nieuwe film maken, maar heeft geen inspiratie. Terwijl hij met zichzelf worstelt komen er allerlei flashbacks en dromen voorbij, die verweven worden met de realiteit. Fellini's klassieker geldt nog steeds als een van de meest invloedrijkste films aller tijden.

Niet alleen lieten allerlei filmmakers zich door de maestro inspireren, ook in musicalland ging zijn film niet onopgemerkt voorbij. Gebaseerd op Mario Fratti's adaptatie van 8½ ging in 1982 op Broadway de musical Nine in première. En weer 25 jaar later kondigde regisseur Rob Marshall aan dat hij deze musical ging verfilmen. Speciaal voor de gelegenheid werd een blik Oscarwinnaars opengetrokken en bekende namen als Daniel Day-Lewis, Judi Dench, Nicole Kidman, Marion Cotillard, Penélope Cruz en Sophia Loren werkten aan Marshalls film mee.

Guido Contini (Daniel Day-Lewis) is bezig met een nieuw project, maar terwijl de set al gebouwd wordt heeft hij nog geen flauw idee waar de film over zou moeten gaan. Hij ontwijkt vragen van de pers en zijn producenten. De verwachtingen zijn hooggespannen, maar de streng katholiek opgevoede Guido zit midden in een midlife-crisis en heeft zijn handen vol aan alle vrouwen in zijn leven. Hij praat tegen zijn overleden moeder, vindt steun bij zijn kleedster, vliegt heen-en-weer tussen zijn vrouw en zijn minnares, flirt met een Amerikaanse journaliste, denkt terug aan een voluptueuze verleidster uit zijn jeugd en moet zijn steractrice tevreden zien te houden.

Al deze vrouwen worden tijdens het eerste nummer uit de film geïntroduceerd. Ze zingen en dansen op de filmset en Guido beweegt zich vrolijk en vrij tussen al het vrouwelijk schoon door. Het is duidelijk een fantasie van de verwarde regisseur, want in werkelijkheid gaat het een stuk minder soepel. Zo zorgt zijn buitenechtelijke affaire voor een hoop problemen.

Losse flarden
Penélope Cruz mocht als Guido's minnares weer in de huid van de gepassioneerde dramaqueen kruipen. Weinig verrassend, maar het is nu eenmaal wel het soort rol waar de mooie Spaanse in uitblinkt. Ook de andere dames zijn goed gecast en krijgen allemaal een eigen nummer te zingen. Voor sommigen van hen, zoals Nicole Kidman als de grote ster en Guido's muze, is dat ook zo'n beetje het enige waar ze voor mochten op komen draven en dat maakt de film rommelig en onsamenhangend. Het zijn losse flarden waarbij telkens een nieuwe vrouw wordt geïntroduceerd.

De enige die echt de kans krijgt meer van zichzelf te laten zien is Marion Cotillard. Ze speelt sterk als Guido's gekwetste vrouw, maar transformeert in het nummer 'Take it all' overtuigend van brave echtgenote naar een sensuele stripper die Guido jaloers maakt met andere mannen.

Met Daniel Day-Lewis in de hoofdrol heeft Rob Marshall een troefkaart in handen, want dat hij op acteergebied een maestro is laat Day-Lewis ook hier weer zien. De glamour is zeker aanwezig en de choreografie is spetterend, maar de liedjes zorgen voor een zekere afstand van het verhaal en duren bovendien vaak te lang. Zijn eerdere musical Chicago wist in 2003 zes Oscars in de wacht te slepen, maar dat succes zal Marshall met deze Broadway-adaptatie zeker niet gaan evenaren.

[Mr. Picture]

Daniel Day-Lewis heeft 2 Oscars, en hij doet het me elke bekende actrice uit Hollywood. Knap gedaan Lewis.

[Sparda]

Daniel Day-Lewis is 1 van de beste ooit!