Valentine's Day (2010)

[filmfocus]

Sterrenvehikel met hart op de goede plek

door Arjan Welles

In de eerste minuten van Valentine's Day van Garry Marshall, regisseur van onder andere Pretty Woman, komt er een indrukwekkende, haast intimiderende lijst namen over het scherm rollen. De eerste vraag die zich dan ook onherroepelijk opdringt is of al deze grote sterren wel een gelijkwaardige plek hebben weten te veroveren in Marshalls romcom. Het antwoord is een volmondig nee, maar eigenlijk deert dat weinig. Valentine's Day is een lichtvoetige komedie met een flinterdun dramatisch randje, dat vooral vanwege de vele bekende gezichten die hun werk goed doen een prettige zit is.

Je zou Marshalls liefdeskomedie op kunnen vatten als het Amerikaanse antwoord op Love Actually. Met gepaste trots en een flinke dosis chauvinisme komt zelfs de associatie met ons eigen Alles is liefde nog even op, maar die hebben de Amerikanen vast niet gezien. Centraal staat het liefdesleven, het verlangen ernaar, of gebrek daaraan van een groep Amerikanen in en om Los Angeles op de ultieme tortelduifjesdag van het jaar: Valentijnsdag.

De levens van de personages blijken allerlei raakvlakken en connecties te hebben, die door de relatief onbekende scenariste Katherine Fugate in duidelijke hoofdstukken worden blootgelegd. Marshall benut bijna de volledige eerste helft van zijn Valentine's Day om de redelijke diverse verhaallijntjes geleidelijk uit te zetten. Opvallend hierbij is dat een aantal grote namen waaronder Julia Roberts en Kathy Bates (schaamteloos in een bijrolletje weggestopt) met opvallend weinig screentime genoegen moesten nemen.

Ongelukkig gekozen balans
Het vermoeden rijst bovendien dat zowel Marshall als Fugate vooral zoveel mogelijk verschillende vliegers wilden oplaten, waardoor naast een wat ongelukkig gekozen balans tussen de diverse plotjes, ook de kwaliteit ervan onderling sterk uiteen loopt. Julia Roberts en Bradley Cooper mogen zich bewegen in een subtiel klein gehouden romantisch onderonsje, terwijl de aan overacting lijdende Ashton Kutcher weer flink mag uitpakken door Valentine's Day te openen met een huwelijksaanzoek aan Jessica Alba.

Shirley MacLaine en filmechtgenoot Hector Elizondo (uiteraard weer present in een werkje van Marshall) mogen zich ontfermen over hun verliefde kleinzoon, wat wel sterk doet denken aan een verhaallijntje in Love Actually. Dit levert een aantal aandoenlijk momenten op en onbedoeld wordt ook een gigantisch beerput opengetrokken Het creatieve spel van Anne Hathaway en haar interactie met haar baas gespeeld door Queen Latifah leveren een aantal uiterst vermakelijke momenten op. Daar staan wel wat nietszeggende opvullertjes tegenover, vooral als het gaat om de totaal overbodige aanwezigheid van de twee Taylors - Lautner en Swift - die ook in het echt met elkaar schijnen te hebben gerollebold.

Je kunt een rom-com als Valentine's Day wel uiterst kritisch benaderen en er een hele waslijstje aan kanttekeningen bij plaatsen, maar dat is bij crowdpleasers als deze natuurlijk een beetje gemakkelijk. Over de verhouding van de verschillende verhalen en de ruimte die aan bepaalde acteurs wordt gegund en juist anderen weer wordt onthouden, mag je wel je bedenkingen hebben. Garry Marshall weet het allemaal vlot en vermakelijk bij elkaar te organiseren en daar is het toch allemaal om te doen. De vertolkingen, wat minieme uitzonderingen daargelaten, zijn van degelijk niveau. De charme en feelgood factor van Valentine's Day zijn moeilijk stuk te recenseren.

[Mr. Picture]

Het valt in hollywood niet mee om overbodig gemaakt te worden door Engelse en Nederlandse romantische komedies die blijkbaar wel werken, dan al de troep waaronder Leap Year,The Ugly Truth en Love Happens. Het zijn maar een aantal voorbeelden van romantische komedies die gewoon niet begrepen waar het genre voor stond. Nu komt de regisseur van Pretty Woman [ te lang geleden om nog credit voor op te nemen ] met een romantische komedie dat je echt laat tonen dat we met liefde te maken hebben.

Je neemt zo elke beroemde acteur uit hollywood, deze koppel je aan elkaar en prop je zoveel mogelijk in 1 film. Wat krijg je dan - Valentine's Day. Is dat principe dan ook echt gelukt, door zoveel talentvolle acteur in een film te gooien en hier iets goeds uit te halen. Dit lukt aardig, maar er zijn wel wat probleempjes die zich opstapelen. Zo is de geloofwaardigheid van de personages moeilijk te geloven. Om te beginnen met Taylor Lautner en Taylor Swift, die hier beide als clichés opdraven in de vorm van Quarterback en Cheerleader. Een doodlopend einde kan je daar al vinden, maar toch gaat Regisseur Marshall ermee door en dat heeft effect op de film. Maar zo zijn er ook het kleine jongentje die al meteen weet wat liefde betekent, een vrouw die eeuwig wacht op een aanzoek van haar vriend, en het oude koppel dat zich niet kan binden aan hun seksloze leven. Zelfs zonder grote filmkennis kan je deze stereotypes er makkelijk uitpikken en dat is toch vervelend want je merkt wel op dat Hollywood toch aan het einde van hun ideeenputje zijn.

Toch zijn er nog een aantal kleine verrassingen kwa grapjes en acteurs, waaronder Jamie Foxx,Kathy Bates,Julia Roberts en Bradley Cooper. Deze 4 gaven de beste optredens van de film door niet zo overbodig te acteren en zelfs nog een aantal leuke woordgrapjes neer te zetten. Het zou voor de makers ook niet zo moeilijk geweest zijn om deze film te maken, omdat iedereen wel wegzwijmeld met het onderwerp Valentijn dat je de film nog niet eens zo serieus moet nemen. Het is een puinhoop, maar dan wel ergens in die goede zin.