Wolfman, The (2010)

[filmfocus]

Monsterremake geslaagd eerbetoon aan klassieker

door Arjan Welles

De Amerikaanse filmstudio Universal vormde in de jaren '30 en '40 van de vorige eeuw de stal voor een reeks monsterfilms die het genre in grote mate hebben gevormd en bepaald. Daarbij teerde Universal op klassieke boeken van Bram Stoker (Dracula) en Mary Shelley (Frankenstein) maar vond ook het wiel opnieuw uit omdat ze echt niet de eerste was die deze klassieke monsters naar de bioscoop bracht. Het gevolg was een boost voor de filmstudio en een ontelbare reeks vervolgen en cross-overs.

Bovendien waren deze titels de kweekvijver voor grote horroriconen als Bela Lugosi en Boris Karloff, die daarna nog maar moeilijk van hun stigma af konden komen. The Wolf Man uit 1941 betekende de grote doorbraak voor acteur Lon Chaney jr. die na het grote succes hiervan ook niet kon ontsnappen aan type-casting. Het bracht brood op de plank en daarom ging de acteur maar stug door met het maken van vervolgen en remakes, niet alleen als wolf, maar ook als vampier en mummie.

Voor een hedendaagse remake van het weervolvenverhaal zou je denken dat regisseur Joe Johnston (Jumanji, Jurassic Park III) zijn heil zou zoeken in moderne computertechnieken om de transformatie van man naar roofdier smeuïg in beeld te brengen. Niet is minder waar. In zijn The Wolfman wordt er nog gewoon gewerkt met make-up waarvoor de acteurs uren stil in de stoel moesten blijven zitten. Eigenlijk is er dus op dat punt niet eens zo heel veel veranderd.

No-nonsense
Het kan bijna niet anders worden opgevat dan een hommage aan het origineel uit de jaren '40. Johnston heeft gewoon een lekkere ouderwetse no-nonsense griezelfilm willen maken, zonder al te veel poespas. Daarin is hij meer dan geslaagd. Anno 2010 doet The Wolfman soms wat oubollig aan, vooral als het gaat om close-ups van de afzichtelijke hoofdpersoon, maar eigenlijk heeft ook dit wel weer zijn charmes en zijn we gewoon te verwend geraakt met baanbrekende special effects.

Het verhaaltje is ten opzichte van zestig jaar geleden behoorlijk omgegooid en opgesierd. Het draait nog steeds om Lawrence Talbot (nu Benicio Del Toro) die een door het verleden geplaagd acteur speelt die grotendeels in de VS is opgegroeid en wordt herenigd met zijn vader (een fantastische Anthony Hopkins). Vader en zoon zijn grotendeels van elkaar vervreemd en hebben nog het nodige met elkaar uit te vechten. Daarbij helpt het niet echt dat de jongste telg van de Talbot-familie is aangevallen door een mysterieus en allesverslindend wezen dat de bossen rond het Britse dorpje Blackmoor onveilig maakt. De schuld wordt al snel gelegd bij het zigeunerkamp dat zich naast het dorp heeft gesetteld.

Perfect ritme
Johnston heeft goed ingeschat dat het niet echt spannend is om het monster waar het toch allemaal om draait gelijk in vol ornaat te tonen. Hij bouwt dan ook de spanning met wie of wat we eigenlijk van doen hebben geleidelijk op en wat dat betreft is het ritme van de eerste helft van The Wolfman perfect getimed. Toch tapt Johnston met een reeks schrikeffecten vaak uit hetzelfde vaatje. Na een keer of drie is een grote brullende wolvenmuil die plotseling in beeld verschijnt namelijk niet echt meer verrassend, laat staan eng te noemen. Maar net als het vervelend dreigt te worden, verandert de regisseur van strategie en locaties.

Met name in een aantal goed afgebakende actiescènes wordt er lekker uitgepakt. Tussendoor, als er tijd moet worden ingeruimd voor verhaalontwikkeling, hebben Johnston en zijn team met een reeks imposante acteurs genoeg kwaliteit in huis om alle actie degelijk te ondersteunen. Emily Blunt moet als voormalig liefje van de dode Talbot-broer nog het meest aan de zijlijn blijven staan. Hugo Weaving mag in zijn rol als rechercheur van Scotland Yard heerlijk schmieren, en Anthony Hopkins geeft zijn filmzoon Del Toro (die wellicht het meest overgekwalificeerd is voor zijn rol) het nodige tegengas.

De sfeer die The Wolfman uitstraalt is gotisch en decadent, maar gaat niet over the top zoals Stephen Sommers' recente Mummy-films dit wel deden. Joe Johnston sluit perfect aan bij de sfeer die de klassieke monsterfilms uitstraalden. Dit is ook een verdienste van Danny Elfman die een stemmige en weelderige score schreef. Op het laatste moment heeft Universal de boel nog eens flink ingekort. Het heeft The Wolfman weinig schade toegebracht. Het eindresultaat is een gestroomlijnde, vermakelijke remake, die zowaar recht doet aan het origineel. Johnston heeft het gesnapt.

[Mr. Picture]

Door de vele jaren heen hebben we als filmbezoekers vele horrorfilms gezien die een horroricoon centraal lieten staan. Vampieren lieten Dracula vele keren opdraven en gaan zelfs zonder dit personage door met dat onderwerp. Frankenstein heeft een aantal remakes gekregen die jammer genoeg niet helemaal tot hun recht kwamen maar wel wisten dat ze iets afleverde dat Frankenstein eventjes weer tot leven bracht. De weerwolf is waarschijnlijk eentje die zo vaak in beeld is gebracht maar nooit anders dan we altijd al gezien hebben.

Regisseur Joe Johnston keert na 7 jaar eindelijk weer terug na de regie stoel om ''The Wolfman'' weer tot leven te brengen, maar dan wel compleet in de wijze hoe schrijver Bram Stoker het gezien zou willen hebben. Dit begint allereerste al bij de grimmige en donkere sfeer die rond het tijdperk van de film hangt. Je hebt geen vrolijke en plezierige personages, want alles is depressief en niet zo gehollywood [ een term voor dat alles nep is ]. Benicio Del Toro speelt de titelrol van de film en deze levert een angstaanjagende rol af waar hij zelfs zonder al de make up als een bizar personage rondloopt. Voor het gedeelte dat verder bizar genoemd mag worden is de wat doorzichtige rol van Anthony Hopkins. Hopkins levert weer een rol af die we te vaak gezien van hem hebben, als grootste voorbeeld Bram Stoker's Dracula [ wat zijn de kansen ? ]. Het overacteren van Hopkins had liever wat minder gemogen en hij had zich meer moet focussen op het inleven van het personage zoals Del Toro en ook Weaving doen. Voor de vrouwelijek zijde is er het verhaallijntje van de eeuwige liefde die achter een gruwelijk geheim komt en dan dat geheim als een virus in haar lijf beschouwt, deze rol wordt gespeeld door de nieuwkomer Emily Blunt.

Is The Wolfman dan ook geslaagd verlopen of hebben we hier opnieuw te maken met een remake waar alleen concept is en geen content. The Wolfman doet dit voorzichtig aanpakken en is eigenlijk best een vermakelijke horror/thriller die wat zwaarder bevalt dan de vorige weerwolf verhalen. Het is zeker 1 van de beste weerwolf films gemaakt, maar de originele Wolf Man blijft origineler.

[moviemick]

Benicio Del Toro is altijd een geweldige acteur, maar ik gigantisch gemiscast voor deze film. Hopkins en Weaving spelen geweldig, maar Del Toro is niet op z'n plek. Niet dat iemand überhaupt ooit had geloofd dat Hopkins zijn vader moet voorstellen... Verder een goede film, maar perfect is ie zeker niet