Case 39 (2009)

[filmfocus]

Zellweger terug naar af

door Arjan Welles

Oscarwinnares Renée Zellweger speelde haar eerste hoofdrolletje vijftien jaar geleden nog zonder streepje op haar voornaam in het belabberde The Return of the Texas Chainsaw Massacre. Een horrorfilm dus, een genre dat de Amerikaanse actrice al vrij vlot vaarwel zegde. Zellweger speelde daarna uiteenlopende dramatische en komische personages, maar keert met Case 39 terug naar haar roots. Het dramatische aspect van haar rol in de horrorthriller van de Duitser Christian Alvart blijft uiteindelijk toch het meest hangen.

Zellweger mag in Case 39 aan de slag als de hypergevoelige sociaal werkster Emily Jenkins. In haar werk heeft ze het ene schrijnende geval nog niet in de archiefkast gestopt of het volgende dient zich alweer aan. In al die jaren heeft Emily dan ook een scala aan familieproblemen mogen aanpakken, van verwaarlozing tot misbruik. Ze komt om in het werk, maar haar baas pleurt zonder pardon nog maar weer eens een nieuw dossier op haar bureau. Het blijkt zaak 39 over het tienjarige meisje Lillith Sullivan (Jodelle Ferland) dat vanwege vermeende mishandeling door haar ouders uit huis is gehaald.

Eén blik in de grote onschuldig lijkende bruine ogen van Lillith en het is overduidelijk dat het kind niets dan gedonder en ellende op zich afroept. Toch valt Emily als een blok voor de tragische thuissituatie van het meisje, vooral als ze Lilith in het holst van de nacht uit de klauwen van haar ouders redt. Emily, zelf kinderloos, besluit het meisje in huis te nemen en de twee bouwen een hechte band op. Vrienden en bekenden van Emily zijn niet zo gerust op Emily's nieuwe huisgenootje, maar de sociaal werkster lijkt verblind door haar moedergevoelens.

Uitstekende eerste helft
Case 39 heeft nogal wat acteergeweld in huis gehaald, want naast Zellweger is ook Bradley Cooper te zien als goede vriend van Emily, die natuurlijk allang door heeft waartoe Lillith in staat is. Een bevriende politieagent (Ian McShane) doet er aanzienlijk langer over om het gevaar van de teruggetrokken koter in te zien. Het zijn de solide vertolkingen en de uitgebalanceerde opbouw die Case 39 door een uitstekende eerste helft weten te slepen. Zellweger buit de dramatiek die haar personage in zich heeft effectief uit, zonder te overdrijven. Daarnaast is ook de jonge Ferland, eerder vrijwel geheel solo te zien in Terry Gilliams Tideland, perfect gecast als een zielig ogend muurbloempje met onschuldige Bambi-ogen.

Alvart bouwt met subtiele speldenprikjes zijn verhaal kundig op en laat op het juiste moment de horror en spanning toeslaan. Toch is er halverwege Case 39 een duidelijk moment aan te wijzen waarop hij doorslaat. De omslag van Lilliths persoonlijkheid voltrekt zich abrupt binnen één ongeloofwaardige sleutelscène die het startschot vormt voor de achtbaanrit van de tweede helft. Het is uiterst betreurenswaardig dat Alvart zich niet in heeft weten te houden. Hij verzandt in dertien-in-een-dozijn gegriezel dat schril afsteekt tegen de weloverwogen start. Er rest Zellweger weinig anders dan haar dramatische talenten opzij te schuiven en het op een schreeuwen en rennen gaan zetten.

Deze horrorfilm werd al eind 2006 in Canada opgenomen, maar de releasedatum liet steeds langer op zich wachten. Wellicht had het almaar uitstellen te maken met de komst van genreconcurrent Orphan. Maar een plausibelere verklaring is dat ook filmstudio Paramount er weinig vertrouwen meer in had en het liefst voor een DVD-release ging. Christian Alvart had er verstandig aan gedaan de tussenliggende tijd te benutten voor reshoots of een hermontage. Case 39 in de huidige vorm is namelijk ontzettend oneng en ontpopt zich zonder waarschuwing van nog wel veelbelovende creepy social horror in een brullend monster waar niemand meer voor wegrent.

[moviemick]

vaarwel zegde. Goeiemorgen

[Mr. Picture]

Het is inmiddels al goeiemiddag.