Recensie Beste Film nominatie: The Hurt Locker - Tikkende tijdbom in de woestijn

Even leek het erop dat The Hurt Locker geen Nederlandse bioscooprelease zou krijgen. De opbrengst in Amerika was niet denderend en er was geen aanwijzing dat het publiek in ons land de oorlogsfilm wél met open armen zou ontvangen. De critici bejubelden hem echter, met drie Golden Globes ten gevolge en regisseur Kathryn Bigelow werd door haar vakbroeders bekroond met de Director's Guild Award. Omdat de film nu met negen Oscarnominaties wordt getipt als een van de grootste kanshebbers voor Beste Film en Beste Regie, krijgen wij toch de kans om The Hurt Locker in de bioscoop te zien.

Het scenario werd geschreven door journalist Mark Boal, een van de verslaggevers die 'embedded' was in Irak en de oorlog van heel dichtbij heeft mogen gadeslaan. The Hurt Locker volgt de gevaarlijke werkzaamheden van een Amerikaanse explosieve opruimingsdienst in Irak. In tegenstelling tot andere films, verliest Boal geen tijd door de personages uit te werken of een intro te geven met een uitleg. Zijn verhaal start letterlijk midden in een ontmanteling.

Direct vanaf die eerste scène werpt The Hurt Locker je in de strijd, voel je de zanderige hitte van het land en ervaar je het gevoel van je leven in de waagschaal te leggen voor iets waar je eigenlijk niks mee te maken hebt. Elitesoldaten James, Sanborn en Eldridge moeten samen de bommen ontmantelen. Sanborn en Eldridge doen dit volgens de regels, James (Jeremy Renner) neemt echter grote risico's en is daarmee zelf een tikkende bom voor zijn collega's.

Adrenaline
Bigelow en Boal maken de kijker zelf tot een 'embedded' journalist die een dag met het leger optrekt. De hand held camera ziet wat de soldaten zien. Het zorgt voor een enorm claustrofobisch gevoel. Iedere man op een balkon kan namelijk een vijand zijn en de angst en oplettendheid slaan van de personages over op de kijker.

Het is meer dan terecht dat The Hurt Locker nu, tijdens het Oscarseizoen, alsnog de bevestiging krijgt die het verdient. Weinig films weten je namelijk eenzelfde gevoel van adrenaline en beklemming te bezorgen. Na afloop voel je je gesloopt, alsof je zelf twee uur in de war zone hebt rondgelopen. Of regisseur Kathryn Bigelow bij de Oscars zal winnen van haar ex-man James Cameron en diens commerciële monsterhit Avatar, is nog maar de vraag. Gelukkig zorgt haar nominatie ervoor dat een hele hoop meer mensen de film gaan zien, en een stukje meekrijgen van de echte, hopeloze situatie in Irak.