Wanneer je 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban' los ziet van de andere delen is het dan een leuke film? Het antwoord is niet eenvoudig te geven. Je vergelijkt ze automatisch met de voorgaande delen.

De eerste twee afleveringen, uit waarschijnlijk een reeks van zeven, waren films die je los van elkaar kon zien. De verhalen hadden een begin, een midden en een eind. Er waren slechteriken die verslagen moesten worden en aan het einde deed Harry dat met gevaar voor eigen leven. 'Azkaban' is geheel iets anders. Voor een bioscoopganger die geen kennis heeft van het 'Harry Potteruniversum', is de film geen aanrader. Alleen als je weet wat het belang is van bepaalde plotwendingen, is het verhaal te begrijpen. Met andere woorden: heb je de volgende delen niet gelezen, dan begrijp je het belang van sommige verhaalelementen nog niet.

Harry is inmiddels dertien jaar en samen met Hermione en Ron gaat hij terug naar Hogwarts voor het derde schooljaar. Vanwege een ontsnapping uit de gevangenis van Azkaban stuurt de minister van Toverkunst Fudge Dementors (bewakers van Azkaban) naar Hogwarts. Fudge denkt dat de ontsnapte gevangene, Sirius Black, op weg is naar Hogwarts. Black heeft het namelijk voorzien op Harry. Hij was de trouwe handlanger van Lord Voldemort en Black heeft er mede voor gezorgd dat Harry's ouders zijn vermoord. Wanneer Harry hier achterkomt, wil hij maar één ding: wraak.

Het derde deel is misschien duisterder, maar ook de 'vertrouwde Potteringrediënten' zitten in het verhaal; de anarchistische humor - het is goed om de regels te breken - een partijtje Quidditch en de maffe Professor Dumbledore.

De cast is grotendeels intact gebleven. Vanwege het overlijden van Richard Harris wordt Dumbledore nu vertolkt door Michael Gambon. En hij levert prima werk af. Gambons vertolking komt dichter in de buurt bij het personage uit het boek. Dumbledore is een man op leeftijd, maar hij is absoluut niet bejaard. Hij doet denken aan Yoda uit 'Star Wars'. Deze oude leermeester beweegt langzaam met een gebogen rug, maar als er gevochten moet worden, staat hij meer dan zijn mannetje. De grote kracht van Gambon is, dat zijn mond een ander verhaal vertelt dan zijn ogen. Terwijl hij de grappigste dingen zegt, verraden zijn ogen een enorme kracht en wijsdom.

Van de lichte toon van de eerdere films is in deel drie niet veel meer over. Wraak, vergiffenis en tijd zijn thema's die aan bod komen. Vooral het tijdsthema wordt goed uitgewerkt. Raadselachtige gebeurtenissen worden naar het einde toe, door middel van tijdreizen verklaard. Hier begint 'Azkaban' te boeien. Op het puntje van je stoel bewonder je de speciale effecten (vooral de angstaanjagende Dementors zijn adembenemend). Dit en de leuke (lees: originele) plotwendingen doen je de twee voorafgaande saaie uren bijna vergeten. Het laat je in ieder geval achter met een gevoel dat je naar een leuke film hebt gekeken.