Na alle gevaren die Dr. Alan Grant (Sam Neill) beleefde in 'Jurassic Park' zou je zweren dat de introverte paleontoloog zich alleen nog maar bezig zou houden met zijn opgravingen en met geen stok meer terug te krijgen was naar de levende dino's. Maar iedereen is te koop.
Dat weet ook Paul Kirby (William H. Macy), die samen met zijn vrouw (Téa Leoni) dolgraag een vliegtochtje wil maken boven Isla Sorna, het tweede dino-eiland van InGen dat inmiddels verboden gebied is geworden. Ze bieden Grant een flinke som geld om mee te gaan als gids. Eenmaal boven het eiland blijft hun vliegtuigje natuurlijk niet lang in de lucht. En zo zijn binnen no-time de nodige ingrediënten daar voor een derde Jurassic Park film.
Zonder de grote Steven Spielberg welteverstaan, die dit keer alleen nog maar als uitvoerend producent fungeerde. Daar komt bij dat schrijver Michael Crichton niet meer verantwoordelijk was voor het script ('based on characters created by...') en dat componist John Williams geen nieuwe muziek meer schreef ('original themes by...'). Kortom, Jurassic Park is een franchise geworden. Wie weet hoeveel films er nog zullen volgen?
De regie van deel drie is echter in goede handen gebleven, want Joe Johnston bewees met 'Jumanji' al dat hij een prima special-effects film kan afleveren. Bovendien was Johnston mede verantwoordelijk voor de visuele effecten uit bijvoorbeeld 'Star Wars' en 'Raiders of the Lost Ark'. 'Jurassic Park 3' is dan ook zeker knap gemaakt maar mist tóch die typische Spielberg-spanningsmomenten. Die originele 'deadlocks', zoals in deel 1 de jeep die steeds een stukje verder valt, of de langzaam scheurende glasplaat in 'The Lost World'.
Naast Spielberg is de T-Rex een andere grote afwezige, afgezien van een cameo. Het monster is vervangen door de zo mogelijk nog grotere Spinosaurus, dus er valt meer dan genoeg te beleven. William H. Macy zorgt als de sullige Paul Kirby voor de nodige humor - uiteraard wat aan de flauwe kant maar nooit storend. De kleine verwijzing naar de krokodil uit 'Peter Pan' die je aan het getik van een ingeslikte wekker hoort aankomen, werkt overigens ook erg goed.
95 minuten is een prima lengte en daarmee duurt 'Jurassic Park 3' - gelukkig - vooral niet te lang. Er valt natuurlijk ook niets meer uit te leggen over de herkomst van de nieuwe dino's. De verrassing was er al met deel twee voor een aanzienlijk deel af.
Het einde laat ook nogal wat te wensen over, daar is genoeg over te doen geweest tijdens de productie. Maar ondanks alles is 'Jurassic Park 3' een onderhoudende avonturenfilm geworden. En voor een derde deel uit een reeks die zeer hooggespannen verwachtingen schept, is dat zeker geen slechte prestatie.
Jasper van Oosten
