Zoals Jean-Luc Godard ooit zei, alles wat je nodig hebt voor een film zijn een meisje en een pistool. Met The Trip voegen regisseur Michael Winterbottom en 'hoofdrolspelers' Steve Coogan en Rob Brydon daar aan toe dat dat net zo goed opgaat voor twee mannen op middelbare leeftijd, een zwarte Range Rover en culinaire hoogstandjes in noordelijk Engeland.

Het startpunt voor deze onwaarschijnlijke formule is een simpel telefoontje. Op een miezerige dag in Londen belt Engelse komiek Steve Coogan die Steve Coogan speelt met Engelse komiek Rob Brydon die Rob Brydon speelt. Coogan is gevraagd om culinaire recensies te schrijven over een aantal vooraanstaande restaurants in het Lake District en Yorkshire Dales. Omdat zijn vriendin naar Amerika is vertrokken, zoekt hij iemand anders om hem te vergezellen op zijn rondgang langs de adresjes in het Noorden. De vraag is dus aan Brydon: "Kan je deze week?... Ik heb anderen gevraagd maar die waren te druk."

En met die ene vraag (onnodig te zeggen dat Brydon ja zegt) is meteen de toon gezet voor aangenaam gekibbel en liefdevol gesneer van het kaliber 'getrouwd stel dat meer van elkaar houdt dan het toe wil geven'. Haantjesgedrag om een Michael Caine imitatie en een competitietje 'beste James Bond vijand' zijn slechts dragers om in rap tempo onuitgesproken emoties uit te wisselen. Beschaafd Engels bekvechten op niveau. Dat culinaire aspect is daarbij slechts een excuus om een tafel te delen. Afgezien van een aantal keuken shots, blikken op de menukaart en voorgeschotelde hoogstandjes, komt het eten namelijk nauwelijks ter sprake. Laat staan dat er wordt ingegaan op waarom twee komieken daar recensies over moeten schrijven.

Doorsijpelende zorgen
In eerste instantie lijkt Michael Winterbottoms nieuwste project - zoals bij hem altijd voorafgegaan door een totaal ander soort film, de gitzwarte film noir The Killer Inside Me - een Engels antwoord op de midlifeperikelen in de wijnproefkomedie Sideways. In dit geval moet elke vorm van plot echter wijken voor oeverloos geouwehoer en is het Californische landschap verruild voor een groen en weemoedig Engeland. Regen tegen de voorruit, natte heuvels en een bezoekje aan de cottage van romantisch dichter Wordsworth. De Engelse winter geeft de doorsijpelende zorgen over familie en carrière een passend gezicht en maakt met name van Coogans cynisme een soms meelijwekkend masker.

Maar met The Trip - aanvankelijk uitgebracht als zesdelige BBC serie - is meer aan de hand. Want hoewel enerzijds te zien als onomwonden roadtrip annex praatfilm in losse stijl, is het anderzijds een verleidelijk luchtig gespeeld spel tussen feit en fictie. Een 'documentaire' die er genot in schept zijn eigen schijn door te prikken. Met bedrieglijke eenvoud gaan Coogan en Brydon aan de haal met hun eigen imago.

Wat gescript is en wat geïmproviseerd wordt daarin nergens duidelijk. En dat is misschien nog wel een van de grootste grappen die er in The Trip verborgen zit. Tussen alle imitaties en typetjes door, valt de imitatie die ze van zichzelf geven het minste op.