Peter LaFleur (Vince Vaughn) is een nietsnut die een slechtlopende sportschool heeft. Hij heeft maar een handvol leden en bij ieder van hen zit een steekje los. De een denkt dat hij piraat is, terwijl de ander een haast obsessieve interesse heeft voor obscure sporten. Aan de overkant van de straat staat een groots fitnesscomplex onder de charismatische leiding van White Goodman (Ben Stiller). Doordat Lafleur zijn rekeningen niet meer kan betalen en Goodman het op zijn sportschool voorzien heeft, moet hij zo snel mogelijk aan 50.000 dollar komen. Een trefbaltoernooi biedt uitkomst. Samen met zijn sportvrienden schrijft hij zich in voor het toernooi in Las Vegas. Er is maar één probleempje: niemand weet meer hoe je trefbal moet spelen.

'Dodgeball' is een ode aan slechte smaak. Foute pakjes die de deelnemers aan hebben tijdens het toernooi, grappen over dikke mensen en meer van dit soort ongein. De wansmaak zie je vooral terug in de cameo's. De flits-en-je-mist-ze-rolletjes werken het meest op de lachspieren. Wat wil je ook als er in één film David Hasselhoff, William Shatner én Chuck Norris meespelen.

Het zijn sowieso de kleinere rollen die het meest geslaagd zijn. Veteraan Rip Torn is bij het Nederlandse publiek vrij onbekend, al kennen tv-kijkers hem wellicht van 'The Larry Sanders Show' en heeft hij in menig blockbuster gespeeld, waarvan de 'Men in Black' films het meest succesvol waren. In 'Dodgeball' is hij de 'legendarische' trefballer Patches O'Houlihan. Zijn aanwezigheid, unieke stem en markante kop, halen de film meer dan eens uit het slop.

Waar de bijrollen alle ruimte krijgen om te schitteren, hebben de hoofdpersonages het moeilijk. Vince Vaughn zette eerder dit jaar in 'Starsky and Hutch' een goede schurk neer, maar heeft duidelijk moeite om de enige evenwichtige persoon te spelen. Ook Ben Stiller stelt teleur. Zijn parodie op een fitnessgoeroe is zelden grappig.

Het woordje 'teveel' komt vaak op bij het zien van 'Dodgeball'. Teveel dezelfde grappen bijvoorbeeld. Iemand een stuk gereedschap naar zijn hoofd smijten is een paar keer leuk, maar niet tien keer. Gelukkig zijn er tal van geslaagde grappen die je de minder leuke snel doen vergeten.

Rawson Marshall Thurber maakt met 'Dodgeball' zijn regiedebuut en heeft tevens het verhaal geschreven. Hij laat zien dat sport, en vooral de verafgoding van atleten, totaal uit de hand is gelopen. Een publiek dat helemaal uit zijn dak gaat bij het zien van een potje trefballen? Ook de verheerlijking van het menselijke lichaam en de arrogantie die de atleten hebben ten opzichte van de 'normale' mensen, worden op de hak genomen. Gelukkig neemt Thurber zichzelf en de film niet al te serieus en elk commentaar gaat dan ook met een vette knipoog gepaard.