Na het succes van 'Crouching Tiger, Hidden Dragon' werd de doorbraak van de wuxia, het genre van epische kung-fu films, nog maar een kwestie van tijd genoemd.
Vorig jaar werden we verrast door het oogstrelende 'Hero' van de gerenommeerde regisseur Zhang Yimou, die daarmee een Oscarnominatie in de wacht sleepte. Het eveneens zinnenprikkelende 'House of Flying Daggers' belooft wederom een grote hit te worden en nu Quentin Tarantino's volgende project een "old school"- wuxia schijnt te worden, begint de toekomst van het genre er aardig hoopvol uit te zien.

Het plot van 'House of Flying Daggers' werd in de jaren '90 door Yimou tegelijkertijd met het plot voor 'Hero' uitgebroed, en er zijn ook de nodige overeenkomsten te ontdekken. Zo is 'HOFD' net zoals 'Hero' een lust voor het oog dankzij de adembenemende cinematografie en het overweldigende kleurgebruik. Daarnaast zijn er vergelijkbare plotelementen: er is wederom sprake van een tiranniek bewind dat door een handjevol protagonisten heroïsch wordt bestreden. En de beeldschone Zhang Ziyi speelt weer mee, ditmaal in een hoofdrol.

Maar 'HOFD' besteedt zoveel aandacht aan de opbloeiende romance tussen Mei (Ziyi) en Jin (gespeeld door de charmante Takeshi Kaneshiro) dat het een nieuw cross-overgenre in het leven roept: de rom-stomp. Tussen de uitmuntend gechoreografeerde actiescène's door, zakt het tempo weer ietwat in om plaats te maken voor de paringsdans tussen Mei en Jin.
Dat deze ietwat gekunstelde porties nog steeds blijven boeien komt grotendeels door de esthetische kwaliteiten van zowel Ziyi als Kaneshiro. Ziyi koppelt haar bijna etherische schoonheid aan een overweldigende uitstraling en acteert zo de stukken van het scherm af.
Er is een scène waarin ze aan politiecommissaris Leo (wederom een glansrol van Andy Lau, eerder te zien in 'Infernal Affairs') moet bewijzen dat ze blind is. De scène valt niet uit te leggen zonder in gebrabbel over bonen, trommels en mouwen uit te barsten, maar het is een mijlpaal in de filmkunst, ondanks het feit dat het eigenlijk nergens op slaat.

Hetzelfde geldt stiekem een beetje voor heel 'HOFD', en dat zal voor veel mensen een obstakel zijn om de film te kunnen waarderen. Maar dat zijn waarschijnlijk dezelfde mensen die 'Crouching Tiger, Hidden Dragon' als lastig te begrijpen vonden omdat mensen daarin wel heel grote sprongen namen. No shit, Sherlock. In 'HOFD' zitten ook de nodige onlogische elementen, maar die moet je maar voor lief weten te nemen. Daarnaast worden ze ruimschoots gecompenseerd door de aanwezige eye-candy in de vorm van Ziyi en Kaneshiro en de meesterlijke manier waarop alles in beeld is gebracht. OK, heren en dames distributeurs: het wordt tijd voor meer wuxia!

Luuk van Huët