De Duitse cinema lijkt langzamerhand onder te verdelen in twee stromingen: de snelle, trendy, vooral op de visualiteit gerichte cinema van Tom Tykwer en de meer conservatieve, nostalgische cinema zoals die vorig jaar te zien was in Joseph Vilsmaiers 'Comedian Harmonists'. Het eigenaardige van de laatste stroming is dat ze in hun onderwerpkeuze vaak wél gewaagd of vooruitstrevend zijn. 'Aimée & Jaguar', een nieuwe Duitse film die vanaf half november te zien is, behoort overduidelijk tot de laatst genoemde stroming.

'Aimée & Jaguar' is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Erika Fisher die voortkwam uit een reeks gesprekken met de nu 86 jarige Lilly Wust. De film vertelt het verhaal van deze Wust die als keurige, Arische huisvrouw tijdens WOII haar vier kinderen verzorgde, terwijl haar man aan het oostfront ten strijde trok.

Via haar huishoudelijke hulp Ilse komt zij in contact met een groep intelligente vrouwen. Wat Lilly niet weet, is dat alle vrouwen lesbisch zijn. Bovendien is de meest charismatische figuur in het gezelschap, Felice Schragenheim Joods. Felice werkt voor een Nazi-krant waar ze informatie ter oren krijgt die zij doorspeelt naar het verzet.

Felice flirt met Lilly terwijl de laatste nauwelijks iets door heeft. Lilly zelf wordt echter langzaam verliefd op Felice en na enkele aarzelingen moet Lilly toegeven aan haar liefde en bloeit er een sterke, heftige relatie op. Wanneer de oorlog ten einde loopt wordt de nazi-terreur echter steeds erger. Felice moet de keuze maken: met vrees voor eigen leven in Berlijn blijven, of vluchten en daarmee Lilly verlaten.

'Aimée & Jaguar' was in thuisland Duitsland een grote hit. De twee hoofdrolspelers - Juliane Kohler als Lilly en Maria Schrader als Felice - deelden op het filmfestival van Berlijn de Zilveren Beer voor Beste Actrice. Schrader is van de twee het beste op dreef. Ze weet met al haar gezichtsuitdrukkingen uitstekend alle frustraties en moeilijkheden uit te beelden die een onmogelijke liefde met zich mee brengt.

Juliane Kohler kent enkele aardige momenten maar lijdt toch vooral onder haar slecht geschreven personage. Ze mag voornamelijk de domme Arische huisvrouw uithangen en haar bekering van een 'Joden-hatende nazi' naar 'liefhebbende lesbienne' komt vooral ongeloofwaardig over.

Debuterend regisseur en scenarioschrijver Max Farberbock weet de vaart er aardig in te houden, maar de film duurt ruim twee uur en dat is wel erg veel van het goede. Farberbock probeert dan ook te veel thema's aan te snijden, waardoor bijvoorbeeld Felice's connecties met het verzet nauwelijks beroerd worden.

'De liefde overwint alles' is de duidelijke boodschap die het publiek mee naar huis krijgt. Wie de film gezien heeft zal echter het tegenovergestelde moeten concluderen en dat is te danken aan de onbenulligheid van Lilly. Zij gaat na de oorlog een leven vol ellende tegemoet. Het is moeilijk voor te stellen dat de regisseur zijn publiek met zo'n boodschap naar huis wil sturen.

Jorn Konijn