'Plop & Kwispel' begint als vanouds gezellig met een liedje. De kabouters zijn vrolijk en blij en zingen voor en met elkaar. Kabouter Lui komt aan met een hilarische grote onderbroek, die van Plop blijkt te zijn. Al zijn was is weggewaaid! Samen gaan de vrienden op zoek naar Plops was en zo stuiten ze op het hondje Kwispel. Plopperdeplop! Het beestje is nog maar een pup, maar voor de kabouters is hij reusachtig! Kabouter Klus vindt de hond maar een 'stom kakkertje', helemaal als de puppy alle Plopmelk in één keer opdrinkt. Maar toch steelt de schattige hond de harten van de vrolijke kabouters en ze besluiten hem te houden. Wat de kabouters niet weten is dat er in de grote-mensen-wereld een jongen nu elke dag verdrietig is, zonder zijn hondje Kwispel.

Dit is alweer de vierde film over kabouter Plop en zijn vrienden. De vrolijke kabouters beleven immers zoveel avonturen, dat er volgens de regisseur Matthias Temmermans nog wel een speelfilm over hen gemaakt kon worden. Nieuw fenomeen is de in vergelijking met de kabouters reusachtige hond Kwispel, een lieve Page-puppy die het hart van elke kijker doet smelten en daarnaast het kabouterdorp op stelten zet. Ook nieuw is de aanwezigheid van echte 'grote mensen': het jongetje Jan, die zijn hondje Kwispel kwijt is, en diens vader.

Een introductie van de kabouters is eigenlijk overbodig en gelukkig laat de filmmaker dat dan ook achterwege. Wie nog nooit een aflevering van Plop heeft gezien, heeft zo door wie welke kabouter is. Plop is de opperkabouter, Kwebbel praat te veel, Lui is lui en Klus maakt alles weer goed. En dan vergeten we nog het belangrijkste: als de kabouters iets uitzonderlijks beleven, dan gaan de twee uiteinden met belletjes van hun muts op en neer.

De kabouters maken kleine grapjes, doen grappige dingen en de op en neer gaande mutsen gaan maar niet vervelen. De acteurs hebben overduidelijk plezier in hun werk en vormen samen een erg leuk team. Het acteerwerk is geen Oscar waard, nogal overdreven en theatraal, maar dat past zo ontzettend goed bij een film als deze. Ook de 'special-effects' zijn nogal kneuterig, maar het bos maakt een mooi en fris plaatje.

De kleine grapjes en het vrolijke gedoe in 'Plop & Kwispel' maakt het hilarisch voor kleine kinderen. Ouders kunnen gerust meekijken, want ook voor hen is het best een vermakelijke film. Met de humor, het losse verhaaltje, de mooie beelden en zelfs een beetje spanning zijn de vijftig minuten van de vierde Plopfilm zo om!

Anja Roos