Om alle misverstanden maar bij voorbaat weg te nemen en voor de verandering eens met de deur in huis te vallen als een peleton FBI-agenten: 'Bandits' is een heerlijke, pretentieloze film. Hollywood op z'n best. Regisseur Barry Levinson (vooral bekend van 'Rain Man') had met 'Wag the Dog' (1997) al bewezen scherp uit de hoek te kunnen komen. Toen werd die scherpte voornamelijk toegedicht aan scenarist David Mamet. Nu ligt er weer een script dat staat als een huis, maar er is meer. Zo heeft Levinson met Bruce Willis en Billy Bob Thornton een zeer verrassend duo in huis weten te halen

Bruce Willis is de beminnelijke macho Joe die zonder nadenken een bank overvalt met een markeerpen en intuïtief altijd de juiste keuzes lijkt te maken. Billy Bob Thornton ('Sling Blade', 'A Simple Plan') speelt een hypochondrische dwangneuroot, met zowel een zwak voor goed eten als een fobie voor antieke meubelen, die in elke roeiboot de Titanic ziet en geen stap wil zetten zonder eerst te weten wat de consequenties ervan zijn. De doener en de denker dus. We ontmoeten ze in de gevangenis waaruit de twee, zonder vooropgezet plan en uiteraard onder aanvoering van Joe, met een cementwagen ontsnappen. Van daaruit ontvouwt zich een ingenieus, maar achteloos verteld verhaal dat ons altijd een stap voor blijkt te zijn.

Het rustieke leven van de bankroverij wordt verstoord als Terry in navolging van Joe een carjack probeert te plegen, maar als slachtoffer de wanhopige Kate treft die zich liever laat neerschieten dan naar haar oude leven terug te keren. Kate valt voor de charmes van Joe (vooral omdat hij de tekst van 'Total Eclipse of the Heart' uit z'n hoofd kent). Als echter blijkt dat Kate en Terry een fobie voor zwart-witfilms en een liefde voor haute cuisine delen, begint ook tussen hen de liefde op te laaien.

Levinson heeft het voor elkaar gekregen komedie, actie en een vleugje romantiek in één film te proppen, zonder dat het elkaar bijt. Integendeel, alles heeft zijn functie, elke vreemde karaktertrek blijkt een rotsvaste plek te hebben in dit verhaal over twee vrienden die samen de ideale man vormen voor één vrouw. Bruce Willis is de beminnelijkheid zelve in een rol die nog het meest doet denken aan Butch in 'Pulp Fiction'. Thornton en Blanchett smieren er op los, maar hoe meer hoe beter bij dit soort personages.

En het is allemaal nog tamelijk spannend ook, niet in de laatste plaats dankzij de onheilspellende informatie die we sporadisch krijgen toegediend van de verteller, een op sensatie beluste televisiepresentator wiens stem minstens vijftig jaar consumptie van twee pakjes sigaretten en vijf whiskey's per dag verraadt. En de soundtrack is ook nog eens niet te versmaden. Ja mensen, soms kan de zware taak van een filmrecensent ook aangenaam zijn.

Mark Joost Meijer