Het tweede 'kind' van Rob Marshall is wellicht drie jaar later geboren dan 'Chicago', maar 'Memoirs of a Geisha' vertoont meer dan één overeenkomst met de Oscarwinnaar. Net als zijn eersteling vertelt 'Memoirs' het verhaal van een meisje dat door externe omstandigheden in allerlei narigheid belandt. En net als Roxy uit 'Chicago' weet de Japanse Chiyo (Ziyi Zhang) zich in leven te houden door haar tegenstanders te slim af te zijn. Ook wordt Chiyo gesteund door een oudere heer, ditmaal vertolkt door Ken Watanabe.

Waarschijnlijk is Marshall door alle gelijkenissen een beetje in de war geraakt en heeft hij op sommige momenten werkelijk gedacht dat het om dezelfde film ging. Wat natuurlijk ook mogelijk is, is dat Marshall maar op één manier een verhaal kan vertellen: met veel zielloos geluid en een overdaad aan kleuren.

Ergens diep in het hart van 'Memoirs' gaat een prachtig drama schuil over innerlijke en uiterlijke schoonheden. Soms steekt deze subtiele tragedie de kop op, maar nooit voor lang. De irritante en vooral LUIDE fluit, viool, trommel en cello zijn nooit ver weg om elke sfeer stevig de nek om te draaien. De filmmakers hebben natuurlijk gedacht: "We hebben de peperdure componist John Williams en cellist Yo Yo Ma in dienst, laten we ze maar voor elke cent werken." Die commerciële gedachte doet 'Memoirs' uiteindelijke de das om.

Om de film toegankelijk te maken voor het Amerikaanse publiek, spreekt iedereen Engels. Dit doet denken aan het 'Star Trek'-universum, waarin elk buitenaards wezen ook per ongeluk dezelfde taal spreekt. Dit hoeft geen probleem te zijn als een heel volk diezelfde taal spreekt. Maar wanneer Amerikaanse soldaten ten tonele verschijnen en ze moeiteloos met Japanners praten, dan breekt de spreekwoordelijke klomp. Helaas heeft Marshall geen lering getrokken uit 'The Last Samurai'. Daar werd wél hoofdzakelijk Japans gesproken en was een groot kassucces. Niet in Amerika, maar wel in de rest van de wereld waar hij honderden miljoenen verdiende.

'Memoirs' doet veel moeite om authenticiteit uit te stralen. Ondanks prachtige sets en kleding slaagt Marshall hier niet in. Om de Amerikaanse bioscoopbezoeker niet te vervreemden probeert 'Memoirs' uit alle macht een Westers kostuumdrama te zijn met een klassenstrijd en een vanzelfsprekende onbereikbare liefde. Zeg maar een 'Pride and Prejudice' met kimono's.