De gruwelijke slachting van de familie Clutter in een klein plaatsje in de staat Kansas in november 1959 zou waarschijnlijk na bijna vijftig jaar totaal vergeten zijn. Ware het niet dat schrijver Truman Capote, na het lezen van een krantenartikel over de moorden, besloot om naar Kansas te gaan om er een artikel over te schrijven. Wat Capote aantrof schokte hem zo, dat hij er een boek aan wijdde.

In Cold Blood is de eerste non-fictie roman, elk detail in het boek heeft werkelijk plaatsgevonden. Capote heeft bij het vertellen van het verhaal een destijds controversiële keuze gemaakt. In plaats van de moordenaars af te schilderen als een stel maniakken, om zo hun gedrag te verklaren, koos Capote ervoor om Perry Smith en Dick Hickock een menselijk gezicht te geven. Hij bracht het verhaal op die manier dichter bij de lezer.

Bijna een halve eeuw en twee verfilmingen later kun je gerust spreken van een literair meesterwerk dat zijn weerga niet kent. Elke Amerikaan heeft op zijn minst gehoord van Truman Capote en zijn boek In Cold Blood. De biopic die zijn achternaam draagt, is gebaseerd op de biografie van Gerald Clarke. Clarke komt tot de conclusie dat de zeven jaar die Capote nodig had om zijn boek te schrijven, levensbepalend voor de hem zijn geweest. De filmmakers hebben daarom gekozen om zich op die periode te concentreren.

'Capote' opent met een panorama van de kille akkers rondom het stadje Holcomb. Gevolgd door een boerderij, een auto, een meisje die uitstapt en voorzichtig de voordeur opent. Ze loopt naar boven en treft haar beste vriendin Nancy Clutter in haar bed aan, een rode vlek aan de muur suggereert een onbeschrijfelijk drama. 'Capote' kent meer van dit soort 'stille' momenten. Geen dialoog of muziek, alleen de beelden vertellen het verhaal.

Onbekenden van de schrijver en zijn boek - in Nederland ligt dat aantal vermoedelijk veel hoger dan in Amerika - zullen moeite hebben om de importantie van een flink aantal scènes te doorgronden. Aangezien het een biografie van Capote betreft, wordt het verhaal uit In Cold Blood slechts fragmentarisch verteld. De makers veronderstellen dat de kijker het verhaal kent. Wanneer je Capotes werk gelezen hebt, dan is de beloning groot. Herkenning van flarden tekst uit het boek smelten moeiteloos met scènes van 'de conceptie en de geboorte' van de roman.

Regisseur Bennett Miller had slechts één documentaire, 'The Cruise', op zijn naam staan, toen hij aan 'Capote' begon. Dit heeft in Millers voordeel gewerkt. Was het Capote die voor In Cold Blood vooral thuis was in fictie, Miller moest het meer hebben van non-fictie. De twee heren hebben elkaar ergens in het midden ontmoet. Het resultaat is een eerlijke biopic die zijn hoofdrolspeler niet idealiseert. Capote onderhield zijn 'vriendschappen' met de daders Smith en Hickock geheel uit eigen belang. Hij liegt, bedriegt en betaalt smeergeld om het verhaal van de gevangenen te krijgen. Desnoods gebruikt hij zijn eigen ellendige jeugd om Smiths vertrouwen te winnen.

Dat Capote toch de sympathie van de kijker niet verliest, komt door de ronduit briljante vertolking van Philip Seymour Hoffman, ofwel de ongekroonde koning van de bijrollen. Met een paar woorden en evenveel minuten op het witte doek kan hij onvergetelijke personages neerzetten. Zijn talent komt vooral tot leven wanneer hij samenwerkt met evenzeer briljante regisseurs als P.T. Anderson in films zoals 'Punch-Drunk-Love' en 'Boogie Nights'. Nu draagt hij voor het eerst een gehele film, want hoe goed de bijrollen van onder meer Catherine Keener ook mogen zijn, het is Hoffmans voorstelling. En wat een voorstelling. Behalve alle typische Capote-karaktertrekken, zoals die nasale stem en het vreemde loopje, gaat Hoffmans optreden een stap verder.

Biograaf Gerald Clarke sprak Capote een paar dagen voor zijn dood in 1984. Capote zei over zichzelf: "Er was niemand zoals ik en er zal ook nooit iemand meer zijn zoals ik." Clarke is het hier volmondig mee eens, maar na het zien van 'Capote' zegt hij: "Voor een paar uur komt Hoffman erg dichtbij."