De animatiefilm en het dierenrijk zijn al tientallen jaren twee handen op één buik. Met groot succes zijn onder andere hertjes, leeuwen en vissen gebruikt om de mensheid een spiegel voor te houden. De mensen zelf - of ze nu optreden als boosdoener of liefhebbend baasje - maken negen van de tien keer geen deel uit van hun wereldje. De beesten kletsen elkaar de oren van het hoofd, maar voor jagers, duikers en verzorgers blijft het geblaf, geblub en geblaat. In 'Beestenboel' (de Nederlandstalige versie 'Barnyard: The Original Party Animals') is de scheiding minder extreem: de koe doet alleen maar 'boe' als de boer in de buurt is. Eenmaal uit zijn zicht verdwenen, begint iedereen op twee poten te lopen. Dieren met een beetje meer durf gaan drie stappen verder en laten alle remmen los, met alle - potentieel komische - gevolgen van dien.

Een van die lefgozers is Otis de koe. Het gevaar dat mensen het geheim van de feestende boerderijdieren ontdekken, wuift hij met veel gemak weg en maakt wat hem betreft zijn onrechtmatige avonturen alleen maar spannender. Dit in tegenstelling tot zijn vader Ben, die de leiding heeft over het zooitje ongeregeld en alles en iedereen in het gareel probeert te houden. Door een pijnlijke gebeurtenis, wordt Otis echter gedwongen de rol van zijn vader over te nemen en het feestvarken wordt plotseling een waakhond die het maar niet kan laten achter de piepende balletjes aan te rennen.

Niets nieuws dus onder tegenwoordig zo vaak schijnende animatie zon. Op zich ook geen ramp, ware het niet dat ook de personages en bijbehorende grappen nergens het niveau ontstijgen van: 'dat hadden jij en ik ook kunnen verzinnen.' Het varken rolt in de modder en vreet, de muis is snel en bijdehand, kippetjes zijn moederlijk en hun kuikens onweerstaanbaar schattig.

Het enige originele wapenfeit van Beestenboel, is de naïeve mensheid die niks weet en die vooral niks mag blijven weten. De momenten waarop dit gegeven wordt uitgewerkt, leveren dan ook de enige komische situaties op. Helaas zijn deze op één hand te tellen.

Waarom deze film in de Nederlandse bioscopen verschijnt en niet meteen in de videotheek is beland, mag Joost weten. Het mag dan binnenkort weer krokusvakantie zijn, dat wil nog niet zeggen dat je aan alle pratende en zich maf gedragende dieren een prijzig toegangskaartje mag hangen.