Onzinnigheid en ontspanning

Met haar rubriekje 'lekker weg in eigen land' fleurt Meta de Vries al sinds jaar en dag de reclameblokken van de Nederlands radio op. Elke zaterdag en zondag voorziet ze de luisteraar van informatie over de leukste braderietjes, marktjes en andersoortige evenementen die ons land dat weekend te bieden heeft. Met haar warme stemgeluid klinkt Meta als de vriendelijke buurvrouw die precies weet wat gezelligheid is. Achter die knusheid schuilt echter een wereld van marketing en 'citymanagers'. Elke gemeente, elk attractiepark en elk winkelcentrum moet namelijk flink betalen om tot tip van tante Meta gebombardeerd te kunnen worden. Documentairemaker Michiel van Erp duikt met 'Pretpark Nederland' in deze steeds groter groeiende vermaakindustrie en vindt een wereld waar onzinnigheid en ontspanning heel dicht bij elkaar liggen.

Neem bijvoorbeeld Terneuzen, het plaatsje dat ooit de thuisbasis was van 'De Vliegende Hollander'. Om meer toeristen binnen te halen, rekt de gemeente dit enkele gegeven uit tot een trekpleister van formaat. Er is een speciale 'De Vliegende Hollander'-wandeling, er is een Oudhollandse markt en 'dancing' met als centraal thema het beroemde spookschip en in een van de grachten ligt een monument. Het ongekende enthousiasme waarmee de voorzitter van het organisatiecomité over deze festiviteiten vertelt, is aandoenlijk. Dat er ondertussen op de achtergrond een Terneuzenaar zich omkleed tot kapitein Van der Decken - baas van de 'De Vliegende Hollander'- maakt het idiote schouwspel compleet.

'Pretpark Nederland' zit vol met dit soort onbedoeld komische figuren. De citymanagers en winkelcentrumeigenaren van Van Erp zijn geen keiharde zakenlui, maar eerder sympathieke kwibussen die geloven in wat ze doen: het verkopen van gebakken lucht.

Naast het werk van achter de schermen, worden ook wij - het publiek - onderworpen aan de komische blik van de regisseur. Van de bezoeksters van de 'Libelle zomerweek' die met eigengemaakte lampenkappen en zakken wc-papier het festiviteitenterrein verlaten, tot de Gayparade waar zowel jong als oud duidelijk geniet van de bootjes vol halfnaakte homo's. De camera hoeft slechts te draaien en de geestige beelden stapelen zich op.

Hoogtepunt is Van Erps registratie van het kinderfeestje op het Zutphense chocoladefestival. Er is aan de kinderen beloofd dat het grote bed van chocola om vier uur mag worden opgegeten. Om half vier drukken de eerste neusjes zich tegen de glazen deur. Om half vijf is het aantal nieuwsgierige kindergezichtjes verdubbeld. Aan de goede kant van de deur beent organisator Wilco ondertussen nerveus heen en weer; hij moet wachten op een bus met speciale gasten, maar de situatie is onhoudbaar. Hij laat de kinderen dan toch maar binnen en drukt ze op het hart dat er nog niet gegeten mag worden. Als er eindelijk wordt afgeteld voor het vreetfestijn vliegen de stukken chocola al door de lucht nog voordat de één geklonken heeft.

Dat ook volwassenen maar moeilijk kunnen wachten als er iets gratis en voor niks te halen valt, blijkt uit het treffende beeld dat volgt: al botsend met hun bootjes vecht de Amsterdamse grachtengordel om de beste plekken voor het podium van het Prinsengrachtconcert.

Rode draad van 'Pretpark Nederland' is de busreis van een groep Chinese toeristen. Hun gids vertelt ze over de vakantiemomentjes van de Nederlander. We reizen niet in groepen, maar gaan liever zelf iets doen, gewoon lekker een 'dagje' eropuit. De bollenvelden bezoeken we echter nooit. De Chinezen zijn verbaasd, maar kunnen er wel om lachen. Michiel van Erp en de bioscoopbezoeker ook: wat zijn we toch een ontzettend maf volkje.