Temidden van Jim Carrey, Morgan Freeman, Jennifer Aniston en vele special effects, was er één iemand die in filmkomedie Bruce Almighty een nooit meer uit te wissen indruk achterliet: Steve Carell. Spelend als de door Bruce gemanipuleerde anchorman Evan Baxter, reeg hij al improviserend de ene na de andere spastische gelaatstrek aan elkaar. Het enige wat Carrey hoefde te doen, was achteraf het gebrabbel imiteren. Sinds die ene scène is Carells ster reizende. Met succes speelde hij een incompetente kantoormanager (tv-serie The Office), een depressieve homo (Little Miss Sunshine) en een veertig jaar oude maagd (je weet wel). Toen het tijd was voor een 'Almighty' sequel, was er dan ook maar één man aan wie God een bezoekje kon brengen: Evan Baxter.

Geloof het of niet, maar Evan heeft het in de tussentijd geschopt tot congreslid. Hij is zojuist verkozen, heeft een nieuw huis gekocht in een prachtige omgeving en voelt zich stoerder dan ooit, in zijn pas aangeschafte Hummer. Zijn vrouw en drie zoons zijn ietwat minder gelukkig. Hun nieuwe woonplaats mag dan een paradijsje zijn, pappa heeft steeds minder tijd voor family fun.

Maar dan verschijnt God en wordt alles anders. Er is een zondvloed op komst en Evan krijgt de opdracht een ark te bouwen. Het duurt even voordat hij zijn nieuwe lot accepteert, maar wanneer hout, dieren en onhoudbare baardharen zich in groten getale aan hem opdringen, kan hij niet anders dan eraan geloven. Vanaf dan is het de beurt aan Evans werkgever om zich af te vragen wat de man bezielt en het duurt niet lang of Evan beheerst het nieuws als doemdenkende dorpsgek. De kinderen - en later ook vrouw Joan - vinden het allang best en timmeren gewillig een plankje mee.

Deze levensles - een gelukkig gezin gaat boven alles - predikt regisseur Tom Shadyac luidkeels, net zoals hij deed met de thema's uit Bruce Almighty, Liar Liar en The Nutty Professor. Het is de enige echte smet op een voor de rest prima verteerbare familiefilm.

Steve Carell heeft de lach aan zijn kont hangen en mag vooral lekker maf z'n eigen vinger plat slaan, gillend wegrennen voor een horde vogels en gek worden van scheerfrustraties. De prijs voor meest opvallende bijrol gaat ditmaal naar Wanda Sykes, die guitig met sarcastische opmerkingen strooit, zoals over Evans baard en wilde haarbos: "Ben je in een mijnschacht gevallen of zo?"

Een gevolg van de Noach premisse is dat Evan Almighty, met een kostenplaatje van 170 miljoen dollar, de duurste komedie aller tijden is geworden. Tientallen verschillende diersoorten moesten twee aan twee uit de computer worden geperst, om nog maar te zwijgen over de miljarden druppels water en de daarop drijvende ark. Deze epische extra's voelen echter nergens als een nodige toevoeging op het genre. Het is en blijft een onschuldige komedie, waar vast en zeker vele papa's, mama's en kinderen de familiebanden mee kunnen aanhalen. Dat men met een andere invalshoek en een veel kleiner budget een even geslaagd en succesvol eindproduct had kunnen produceren, is echter niet ons probleem, maar dat van de betalende studio.