De kracht van Mr. Bean is altijd geweest dat hij zonder woorden werkte en daarmee een universeel publiek aansprak. Toen de Engelse superkluns in de jaren negentig wereldwijd populair was geworden op de televisie, kon een speelfilm niet lang uitblijven en in 1997 maakte hij de grote stap naar het witte doek. Het publiek reageerde met gemengde gevoelens op de Bean-film, die vooral op het Amerikaanse publiek was gericht. Wat had Mr. Bean nou helemaal in Los Angeles te zoeken? Moest er echt zo'n heel familiedrama bijgehaald worden? En vooral, waarom praatte hij zo veel? We zijn nu tien jaar verder en Rowan Atkinson vond het wel eens tijd om een waardiger en nu echt definitief afscheid te nemen van het personage, met 'Mr Bean's Holiday'.

De eeuwige pechvogel heeft eindelijk eens een gelukje: in het regenachtige Londen wint hij een reisje naar de zonovergoten Franse rivièra en gewapend met een videocamera begeeft hij zich met de Eurostar naar het Gare du Nord in Parijs. So far, so good. De overstap op de trein naar Cannes vanaf het Gare du Lyon verloopt weliswaar minder gladjes, maar voor Beans begrippen is er nog steeds geen vuiltje aan de lucht. Als door zijn schuld echter de vader van een Russisch jongetje op het perron achterblijft terwijl de trein koers zet naar de zon, zijn de rapen gaar.

Het is een opluchting dat 'Mr. Bean's Holiday' niet simpelweg televisie-sketches op herhaling gooit, in tegenstelling tot wat in de eerste film gebeurde. Hoe Bean zijn koffer inpakt voor een zomervakantie weten we immers allemaal wel. Ook draait de confrontatie met het Russische jongetje in de trein niet uit op een kopie van een vergelijkbare, bestaande scène in een vliegtuig. In plaats daarvan komt Bean in nieuwe komische situaties terecht, die je vaak op je klompen voelt aankomen maar soms ook uit het niets opdoemen.

Naast het gebruikelijke gekke-bekken-trekken, kent 'Mr. Bean's Holiday' ook een aantal subtielere grappen en bovendien wat schitterende visuele vondsten, die dankzij het medium film wat grootser zijn uitgewerkt dan op televisie had gekund. De humor van Bean heeft altijd weinig woorden nodig gehad en vooral vanwege de Franse setting en het vleugje surrealisme is de link met Jacques Tati snel gelegd. Alleen Willem Dafoe blijft een vreemde eend in de bijt, maar zijn personage van de regisseur met grootheidswaanzin zorgt nog wel voor wat vermakelijk commentaar op het Film Festival van Cannes.

Het simpele verhaal stelt qua logica natuurlijk niet veel voor en dat is ook helemaal niet nodig. Wel blijft de speelduur deze vorm van humor parten spelen en ook ontbreekt jammer genoeg het villeine trekje dat we van Bean kennen. Maar ondanks dat is Bean weer helemaal zoals hij bedoeld is, want ook zonder dat je de taal zou kunnen verstaan, heb je aan 'Mr. Bean's Holiday' een plezierige glimlachkomedie.