Introductie van een stoïcijnse surfer

In het Marvel universum vol gekwelde superzieltjes zijn de Fantastic Four een vederlichte uitzondering. Ze hebben simpele problemen, oplossingen uit een soap en vooral veel lol. Het viertal vormt een gezin, met Sue als moederlijk middelpunt, broer Johnny als kwajongen, echtgenoot Reed als leider en jeugdvriend Ben als knokkende oppas. Uitermate geschikt dus voor een familiefilm, zo moeten ook de producenten van de eerste Fantastic Four bioscoopfilm hebben gedacht. Het leverde in 2005 een even laagdrempelige als tergend simpele actiekomedie op. Er zijn twee redenen om te blijven hopen dat deel 2, Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer, beter wordt: de introductie van de fantastische vier is achter de rug en de introductie van de Silver Surfer moet nog komen.

Die laatste is een volledig in het zilver uitgevoerde ruimtereiziger, die zich voortbeweegt op een met speciale krachten gezegend surfboard. Hij is een van Marvels kroonjuwelen, met een eigen mythologie, stripreeks en bijbehorende fanbase. FF2 mag in Amerika al een financieel succes genoemd worden, waardoor een Silver Surfer filmfranchise ongetwijfeld het groene licht krijgt.

Deze filmzomer moet hij nog genoegen nemen met een flinke bijrol. Precies op het moment dat Sue en Reed in het huwelijk willen treden, suist de man van zilver onze dampkring binnen en begint over de gehele wereld Moeder Natuur overhoop te gooien. Het leger roept de hulp in van de intussen beroemd geworden Fantastic Four, en die kunnen natuurlijk niet anders dan onderzoeken wat deze buitenaardse surfer met onze aardbol moet.

Maar daar is teleurstelling nummer één: de Silver Surfer is een expressieloze en oersaaie robot. Stoïcijns vliegt hij wat in het rond, geen enkele indruk achterlatend. Eenmaal schittert hij als volleerd rakettendoder, maar wie dat spektakel wil zien kan ook de trailer afspelen. Slechts zijn in mist gehulde beweegredenen geven hem een glans, maar voor de meesten zal dat een allang verlopen voordeel zijn.

Teleurstelling nummer twee is dat, na de opzet uit het eerste deel, enige vorm van regie nu volledig ontbreekt. Het was te verwachten dat alle remmen los zouden gaan, maar regisseur Tim Story laat zijn speelgoedtrein volledig ontsporen. Zonder een allesomvattende gedachte plakt hij de grote hoeveelheid plotontwikkelingen met één-seconde-lijm aan elkaar. Als een goochelaar die zijn (digitale) trucs aan elkaar rijgt met enkel wat steekwoorden.

Alleen op het gebied van humor weet Story een puntje te scoren. Het komische gekibbel tussen Johnny en The Thing blijft bekoren. De even talrijk aanwezige grappen over de rekbaarheid van Mr. Fantastic blijven van een bedenkelijk niveau. En ja, er is meer actie, maar het blijft kort, fragmentarisch en inspiratieloos. Waar is de opbouw? Waar is de visuele twist? In dit geval nergens. Gaap!