De Griekse mythe van Icarus is er eentje over overmoedigheid. Om te kunnen ontsnappen van het eiland Kreta bouwt de vader van de jonge Icarus een stel vleugels, bijeengehouden door was. Bevangen door zijn nieuwe vrijheden vergeet het joch echter de geniepige, maar dodelijke kracht van de zon. Hij vliegt veel te hoog, de hitte doet de was smelten en Icarus stort neer. In sciencefiction thriller 'Sunshine' - van Trainspotting regisseur Danny Boyle - probeert de mens ook richting de zon te vliegen en met een ironisch oog vol hoogmoed dopen ze het ruimteschip met de naam Icarus. Helaas: van het schip wordt nooit meer iets vernomen. Een tweede ruimtereis is nodig en vragend om problemen wordt de Icarus II het heelal in geschoten; dus problemen kunnen ze krijgen...

De gevarieerde bemanning van de Icarus II moet doen wat hun voorgangers nalieten: de aarde redden van een ijskoude ondergang. De zon is op sterven na dood en er moet een bom met de oppervlaktematen van Manhattan op afgevuurd worden, wil onze thuisplaneet niet veranderen in een levenloze sneeuwbal.

De grootste vijand van de missie is in eerste instantie de zon zelf. Op aarde mag de grote ster dan een flauw lichtstraaltje afleveren, voor het ruimteschip, dat dichter en dichterbij komt, is het een alles vernietigende en oogverblindende kracht. Een groot filterschild biedt bescherming, maar zoals gezegd: in de grenzeloze ruimte - waar je paradoxaal genoeg geen kant op kan - zijn problemen nooit ver weg. Techniek laat het afweten, een spookschip wordt geënterd en fouten maken blijft menselijk.

Zoals we van Boyle gewend zijn verpakt hij deze tegenslagen met veel visueel geweld. Onder is boven, boven is onder; het beeld vult zich met chaos, bevriest, kantelt en snelt weer verder. Angstaanjagend is de beeldflits bestaande uit een enkel frame; zag ik nu een smeulend stuk mensenhuid of knipperde ik iets te snel met mijn ogen?

Net als in zijn eerdere films Trainspotting, The Beach en 28 Days Later, voorziet Boyle zijn beeldbombarie van een boeiende context waarin de tegenstelling tussen groep en individu centraal staat. Niet de zon, maar de mens zelf blijkt zijn eigen vooruitgang nogal tegen te werken. Iedereen van de crew is het er natuurlijk over eens dat de aarde gered moet worden, maar overeenstemming bereiken als de zaken zich niet volgens plan ontwikkelen blijkt een stuk lastiger. Grote vragen dienen zich aan: wie mag er blijven leven en vooral: wie niet? De emotionele wil om te blijven ademen en de rationele kansberekening op een succesvolle missie botsen en de was, die de bevrijdende vleugels bij elkaar hield, begint te smelten.

Het levert ware puntje-van-je-stoel cinema op, overgoten met het oogverblindend mooie, oranjegele licht van de alom aanwezige zon. Later vloeit ook het rood rijkelijk en dat voor een maagdelijk witte aarde waar alles nog mogelijk is. Als de Icarus II niet voortijdig neerstort tenminste...