Moeders willen nogal eens bemoeizuchtig zijn. Ze weten alles beter, vooral als het gaat om de keuzes die hun kinderen in het leven maken. Dat is vaak goed bedoeld, maar dat dit ook ongelofelijk irritant kan zijn wordt al bijzonder snel duidelijk in de komedie Because I said So.

Daphne Wilder (Diane Keaton) heeft geen echtgenoot meer, maar wel drie mooie dochters. Maggie (Lauren Graham) en Mae (Piper Perabo) zijn al aan de man. Milly (Mandy Moore) daarentegen klooit maar wat aan en is niet briljant in het binnenhalen van geschikte kerels. Dit is moeder een doorn in het oog en ze maakt het haar persoonlijke missie om de naïeve dochter te koppelen aan een leuke en succesvolle man.

Achter Milly's rug om plaatst ze een contactadvertentie en interviewt ze zelf de kandidaten. Daarbij houdt ze geen moment rekening met wat Milly leuk zou vinden, maar zoekt ze een man uit op basis van haar persoonlijke eisen. De keuze valt op zakenman Jason (Tom Everett Scott), een heerschap dat het spelletje braaf meespeelt en Milly's cateringbedrijf inhuurt om haar zo 'toevallig' te kunnen ontmoeten.

Buiten moederlief om, is echter ook muzikant Johnny (Gabriel Macht) geïnteresseerd geraakt in Milly. Wanneer Milly door zowel Jason als Johnny wordt benaderd, weet ze niet zo goed wat haar overkomt en besluit ze om beide mannen beter te leren kennen. Dit tot grote ergernis van haar moeder die geen goed woord voor Johnny over heeft.

Milly wisselt de dates met de twee heren af, maar dit zorgt verder niet voor enige spanning. Vanaf seconde één is duidelijk wie de ware is en wie niet. Het infantiele verhaal is nog tot daar aan toe - de meeste romantische komedies zijn immers zo voorspelbaar als wat - maar Because I said So is daarbij ook helemaal niet grappig. Integendeel, de vrouwen weten het bloed onder je nagels vandaan te halen.

Het is totaal onbegrijpelijk waarom Milly helemaal niet tegen haar losgeslagen moeder in opstand komt, terwijl deze haar leven toch grondig aan het verzieken is. En over moeder gesproken, waar is Diane Keaton mee bezig? De ganse film loopt ze zich enorm aan te stellen. Stampvoeten, gillen, krijsen, zuchten, steunen. Het houdt niet op! Je hoopt bijna dat ze in al d'r hysterie een hartaanval krijgt en dood neervalt. Dat gebeurt uiteraard niet, maar moeder Daphne wordt wel ziek en verliest enkele dagen haar stem.

Pas als Daphne haar snavel houdt, is er ruimte voor andere dingen en bij vlagen wordt de moeder-dochterrelatie nog geloofwaardig en ontroerend ook. Zoals tijdens een openhartig gesprek over orgasmes waarin Daphne eindelijk iets van haar kwetsbaarheid laat zien. Maar dat zijn zeldzame momenten want Because I said So blijft niet veel meer dan een slap verhaal dat zich afspeelt in een kippenhok.

Wanneer moeder met haar drie dochters naar een beautysalon gaat, merken de Thaise masseuses al na twee kneepjes op dat de stijve en opgefokte Daphne wel eens op zou kunnen knappen van "een goede beurt". Het trieste van deze film is dat het nog waar is ook. Daphne stort zich op het liefdesleven van haar dochter om zo te verbloemen hoe enorm eenzaam ze zelf is. En stiekem wil ze gewoon één keer in haar leven goede seks meemaken. Niks mis mee, maar waarom dat nou zo hysterisch gebracht moet worden is een groot raadsel.