Op 2 maart 1974 werd de Spaanse anarchist Salvador Puig Antich geëxecuteerd in de Modelo-gevangenis in Barcelona. Hij was toen 25 jaar oud. Salvador was de laatste politieke gevangene die onder het regime van Franco de doodstraf kreeg en tevens de laatste persoon in Spanje waarbij de wurgpaal werd gebruikt. Regisseur Manuel Huerga besloot het ingrijpende verhaal te verfilmen en de Duitse acteur Daniel Brühl kroop in de huid van Salvador.

De jonge Salvador Puig Antich (Daniel Brühl) wordt zich als student steeds bewuster van het grote onrecht in het land waar hij leeft. Hij gaat zich meer en meer met politiek bezighouden en ontmoet mensen die net als hij actie willen ondernemen. Salvador sluit zich aan bij de anarchistische groepering MIL (Moviemiento Ibérico De Liberación), die gewapende bankovervallen pleegt om zo haar acties en wapenvoorraad te kunnen financieren. Het zijn wat klungelige boeven, maar ondanks dat verlopen de overvallen goed. Ze vinden zichzelf boven de wet staan en raken overmoedig.

Dit gevoel van onkwetsbaarheid is echter snel verdwenen als Salvador door de politie in de val wordt gelokt. Er ontstaat een vuurgevecht waarbij een agent overlijdt en Salvador zwaargewond naar het ziekenhuis wordt gebracht. Het is onduidelijk wie de agent nou neergeschoten heeft, maar Salvador wordt er direct van beschuldigd. Hij komt in de gevangenis terecht en wordt na een volkomen oneerlijk proces veroordeeld tot de doodstraf.

De eerste helft van de film is luchtig en laat zien hoe Salvador en de zijnen te werk gaan. De overvalscènes zijn rap gemonteerd en voorzien van stoere deuntjes. Professionele misdadigers zijn de jongens misschien niet, gemotiveerd en gedreven zijn ze zeker wel. Zonder angst vechten ze voor hun ideeën. Ze hebben veel voor hun doel over, misschien wel té veel, maar gebruiken geen geweld. Dan komt Salvadors arrestatie en verandert het verhaal duidelijk van toon. De snelle actiescènes worden vervangen door beelden van Salvador in zijn eentje in een cel. In eerste instantie is hij nog wat nonchalant, maar de ernst van de zaak wordt hem toch al snel duidelijk. Naarmate de hoop begint weg te ebben door de bittere realiteit, wordt de spanning voor Salvador en zijn familie steeds ondraaglijker. Terwijl zijn vader als een zombie op de bank zit, blijven zijn zussen en vrienden voor hem klaar staan.

Regisseur Huerga liep het gevaar dat 'Salvador (Puig Antich)' na de omslag in het verhaal ten onder zou gaan aan een overdaad aan emoties en sentiment. Het sterke spel van de acteurs weet dat echter te voorkomen. Stuk voor stuk leveren ze goed werk, maar het is absoluut Daniel Brühl die erbovenuit springt. Zonder te schreeuwen of te krijsen maakt hij een gevoel van machteloosheid duidelijk dat je niet in de koude kleren gaat zitten. Hij heeft een kalm voorkomen, maar de zenuwen zijn toch alom aanwezig en een mix van emoties valt van zijn gezicht af te lezen.

Het is vooral het wachten op de executie wat Salvador opbreekt. Hij blijft aan zijn idealen vasthouden, maar weten dat je veel te jong een zinloze dood tegemoet gaat is ronduit afschuwelijk. Huerga maakt ook goed gebruik van geluidseffecten om het dramatische gehalte rondom dit moment een tandje op te schroeven. Terwijl Salvadors vrienden uit frustratie het Spaanse consulaat in Toulouse beschieten en daarna schreeuwend en huilend tegen een muur aan vallen, wordt het geluid van de beul die met zijn gereedschap bezig is steeds sterker.

Huerga laat zien dat Salvador grenzen overschreed en wel degelijk misdaden beging, maar er is ook geen twijfel over mogelijk dat de straf die hij ervoor kreeg ver boven de maat is. Salvadors verhaal grijpt je letterlijk en figuurlijk naar de keel. Het feit dat dit waar gebeurd is, maakt het misschien nog wel intenser. Dat in combinatie met het verbluffende acteerwerk en het is praktisch onmogelijk om de bioscoopzaal niet ontroerd te verlaten.