Het blijft ontegenzeggelijk een kwestie van smaak of je de humor van Will Ferrell kunt waarderen. Net als met Jim Carrey, kunnen sommigen onder geen beding een glimlach produceren wanneer Ferrell op het witte doek de lolbroek uithangt en stikken anderen in hun popcorn van het schaterlachen. Zoolander, Anchorman en Talladega Nights zijn enkele van de uitermate geestige successen waarin Ferrell zijn kunstje tot in de perfectie vertoonde, met zijn dik aangezette personages en vaak platte humor. Met Blades of Glory worden we in het aparte wereldje gegooid van het kunstschaatsen. En is dat grappig? Jazeker!

Chazz Michael Michaels (Will Ferrell) en Jimmy Macelroy (Jon 'Napoleon Dynamite' Heder) zijn elkaars absolute tegenpolen en kunnen elkaar niet luchten of zien. Het enige wat ze gemeen hebben is dat ze beiden aan de top zitten bij het figuurschaatsen. Chazz is een ordinaire seksverslaafde schaatser die het wilde leven niet schuwt en Jimmy is de gevoelige meisjesachtige jongen die zich altijd keurig gedraagt. Wanneer de twee bij een wedstrijd gelijk eindigen op de eerste plaats, raken de gemoederen dermate verhit dat ze met elkaar op de vuist gaan voor de ogen van miljoenen kijkers. Hierop worden ze allebei geschorst voor het leven geschorst in categorie de heren solo. Om alsnog actief te kunnen blijven in hun vak zit er niets anders op dat ze het eerste mannelijke schaatskoppel gaan vormen, hoe erg de twee het ook vinden.

Blades of Glory maakt dankbaar gebruik van het gemakkelijk te parodiëren kunstschaatswereldje en weet bijna elke facet van de sport onderuit te halen. Ferrell en Heder zijn uitermate goed op elkaar ingespeeld als het eerste mannelijke koppel en de seksueel getinte grappen over dit tafereel vliegen je dan ook om de oren. Vooral wanneer de twee in actie zijn op het ijs is het lachen, gieren, brullen geblazen. Hun overdreven aangezette personages maken het plaatje compleet voor een sfeer waarin niets serieus genomen dient te worden. Ook de stereotiepe slechteriken, die koste wat kost het paar willen zien verliezen, passen prima binnen de algehele malle sfeer.

Waar de humoristische interactie tussen de personages en de parodie op het kunstschaatsen een schot in de roos is, laat de film het in de tussenstukken afweten. De plot is niet beter dan van een ondermaatse sportfilm waarvan we het verloop van kunnen dromen. De zijweg die het verhaal inslaat voor de sluimerende liefde van Jimmy is overbodig en houdt bovendien de boel ongenadig op.

Blades of Glory is dan ook niet het beste van wat Ferrell in huis heeft maar biedt desondanks genoeg momenten van ongebreidelde lol. Ondanks het wisselende niveau is kunstschaatsen nog nooit zo leuk geweest. Nu nog afwachten of het voorbeeld van Blades of Glory navolging krijgt en we ons eerste mannelijke koppel kunnen verwachten in 'Sterren dansen op het ijs'.