In monsterfilms speelt er vaak maar één iemand de hoofdrol: het monster. Karakterontwikkeling van de menselijke personages en een fatsoenlijk verhaal ontbreken, waardoor alleen het onbekende uiterlijk van het diertje het publiek nieuwsgierig houdt. Het duurt dan ook vaak tot minimaal de tweede acte voordat het monster in volle glorie te bewonderen is. Die troef moet je natuurlijk niet te snel uitspelen.

De makers van The Host hebben duidelijk meer vertrouwen in hun script, want al na tien minuten houdt een door chemisch afval gemuteerd rivierwezen flink huis. En dat op klaarlichte dag, op een open veld. Niks geen geheimzinnigheid dus.

In plaats van het monster is het een ietwat uit elkaar gegroeide familie die de film draagt. Nadat de dochter van niksnut Gang-Du door het monster is meegenomen, beginnen hij, zijn vader, broer en zus een zoektocht. Wat volgt heeft opvallend veel weg van Little Miss Sunshine - er wordt zelfs achter een busje aangerend. Vaak weet je niet of je moet lachen of huilen. Scènes van rouw gaan geruisloos over in pure slapstick en het simpel eten van instant noodles wordt in de handen van regisseur Joon-ho Bong een gevoelig familieplaatje. Het gezamenlijke doel werkt als smeerolie op de verroeste familiemechanismen. Ondertussen gaat het monster door met het maken van slachtoffers en blijft The Host een ranzige bedoening.

Naast een monsterfilm/familiedrama is The Host ook nog een vette sneer naar alles en iedereen met autoriteit. Met de komst van het monster zou ook een virus zijn losgelaten. Alles en iedereen die tijdens het eerste incident in de buurt is geweest, is verdacht. Zowel de doktoren als chemisch specialisten behandelen de slachtoffers als melaatsen; dat de dochter van Gang-Du nog leeft wordt afgedaan als een sprookje.

De grootste autoriteit van deze aardbol krijgt de hardste klappen: het is een Amerikaan die opdracht geeft tot het lozen van gevaarlijk stoffen, het is een Amerikaanse eis dat het virus wordt gevonden en het is een Amerikaans wapen dat het monster moet doden. Het is een treffende schets van de war on terror, met de gewone man als grootste slachtoffer.