Dick Maas staat te boek als een van Neerlands meest succesvolle filmmakers. In de jaren tachtig scoorde hij drie grote hits: de B-film horrorklassieker De Lift, de politiethriller Amsterdamned en natuurlijk de komedie over de asociale familie Flodder. Eind jaren negentig vertrok Maas voor een buitenlands avontuur naar de Verenigde Staten, waar hij enkele jaren later gedesillusioneerd en berooid van terugkeerde. Met de zwarte komedie Moordwijven hoopt hij oude tijden te doen herleven.

Maas speelt met zijn verhaal handig in op recente hitseries als "Desperate Housewives" en "Gooische Vrouwen". Het leven van de drie verwaande miljonairsvrouwen Kitty (Bracha van Doesburgh), Nicolette (Sanne Wallis de Vries) en Estelle (Hadewych Minis) bestaat uit niet veel meer dan het bezoeken van galafeestjes, shoppen in dure winkels en het verplichte wekelijkse bezoek aan de plastisch chirurg. De onderlinge conversaties blinken uit in naïviteit en bovendien zullen de dames niet snel betrapt worden op ook maar enig maatschappelijk besef. Wanneer Estelle's Afrikaanse bediende tijdens het schoonmaken verdrinkt in het zwembad, merkt zij achteloos op: "Okee, we moeten het zwembad maar weer eens laten ontsmetten."

Aan het zorgeloze leventje komt echter een abrupt einde wanneer Kitty het ernstige vermoeden krijgt dat haar echtgenoot Evert Jan (Hans Kesting) vreemd gaat. Paniek alom, want de twee zijn niet in gemeenschap van goederen getrouwd. Daar moet natuurlijk wat aan gedaan worden en daarom besluiten de drie vriendinnen gezamenlijk dat de boosdoener moet verdwijnen. Een oplossing wordt gevonden in de persoon van een Amsterdamse huurmoordenaar (Hans Boot) en vanaf dat moment gaat alles fout wat er maar fout kan gaan.

Moordwijven borduurt voort op de vertrouwde Flodder-formule: een vlotte, niet al te complexe verhaallijn, het karakteristieke platte gevoel voor humor en een mooie visuele omlijsting. Vooral dat laatste is weer dik in orde. Zoals het een echte Maas-film betaamt, ziet alles er bijna on-Hollands gelikt uit. Zo pareren Kitty, Nicolette en Estelle door het beeld in de meest fantastische outfits en wordt de kijker getrakteerd op een aantal prachtige filmlocaties, oogverblindende zeiljachten en een knalroze Hummer.

Helaas weet de film als geheel geen moment te overtuigen. Zo valt er verdomd weinig te lachen, wat natuurlijk funest is voor een komedie, en wordt de toch al zwakke verhaallijn hierdoor nog eens extra geaccentueerd. Daarnaast is er een chronisch gebrek aan chemie tussen de drie hoofdrolspeelsters. Zelfs Wallis de Vries, die in haar theatershows en televisieoptredens vaak zo heerlijk ordinair uit de hoek kan komen, stelt teleur en zet een uiterst fletse prestatie neer. Het zegt veel dat verreweg de grappigste scène van de hele film op naam komt van Peer Mascini, die met een subliem gastrolletje de show weet te stelen.

Moordwijven kan zich op geen enkel punt meten met het eerdere werk van Maas en komt over als een gemakzuchtige herhalingsoefening. De tijd lijkt de filmmaker voorbij gesneld en zijn vertrouwde formule is toe aan een grondige restyling. Een rasacteur als Huub Stapel, die aan het begin van zijn carrière veel samenwerkte met Maas, wordt node gemist en had de film misschien net dat beetje meerwaarde kunnen geven. Maar helaas is hij, net als de humor, in deze "komedie" ver te zoeken.