Stalken is over het algemeen niet het beste thema voor een komedie. Maar in Hallam Foe is dit toch waar het allemaal om draait. Het is Jamie Bell, vooral bekend als tapdansende Billy Elliot, die de dames in de gaten houdt.

Bell speelt de titelrol van Hallam, een zeventienjarige jongen uit Schotland die stelselmatig wil blijven geloven dat zijn biologische moeder niet verdronken is, maar vermoord werd door zijn stiefmoeder (Claire Forlani). Vanuit zijn boomhut - die tevens dienst doet als een kleine tempel voor zijn moeder - bespiedt hij mensen. Wanneer Hallam zich echter steeds sterker aangetrokken begint te voelen tot zijn stiefmoeder, pakt hij zijn biezen om zijn geluk in Edinburgh te beproeven.

Daar aangekomen, valt zijn blik op de prachtige jonge Kate (Sophia Myles). Hij volgt haar naar haar werk in een hotel, en weet daar de manager zo ver te krijgen hem een baantje in de keuken te geven. Vanaf dat moment draait Hallams leven om Kate, die hij begint te observeren. Niet alleen als hij haar op het werk ziet, maar ook het echte stalkwerk inclusief verrekijker. Kate intrigeert hem als persoon en ze lijkt ook nog eens precies op zijn overleden moeder. Hallam heeft nu dus een nieuwe prooi om zijn bizarre gewoonten op bot te vieren.

Hallam Foe begint als een drama maar slaat om naar komedie wanneer Hallam in Edinburgh aankomt. Dit tweede deel van de film is een stuk geslaagder dan het eerste. Dit is misschien ook te danken aan de rol van Sophia Myles, die sommigen zullen herkennen uit de film 'Tristan & Isolde'. Myles weet Kate op mooie wijze gestalte te geven en laat zien een van de opkomende talenten van de filmindustrie te zijn.

Jamie Bell probeert al jaren te laten zien meer te zijn dan dat balletdansende mannetje. Hij is een groot talent dat misschien door zijn leeftijd - de zogenaamde 'in between' fase - niet zo in de schijnwerpers staat. Met Hallam Foe laat hij weer zien een film te kunnen dragen en het zal interessant zijn te zien welke volwassen rollen hij in de toekomst zal spelen. Als Hallam weet hij ondanks zijn stalkende gedrag, de sympathie van de kijker te wekken - hoewel je je ook afvraagt of Hallam wel spoort.

Uiteindelijk is Hallam Foe een beetje een vreemde film geworden. In het bijzonder door de plotselinge omschakeling van drama naar lichte komedie, waar je als kijker aan moet zien te wennen. Overigens valt er vervolgens weinig echt te lachen. De goede cast weet een hoop goed te maken maar helaas voelt het nog steeds een beetje rommelig en deprimerend aan.