Billy Bob Thornton speelt altijd een ietwat vreemde vogel. Dat komt ongetwijfeld omdat hij in het dagelijkse leven ook niet helemaal spoort. De afgelopen jaren heeft hij in komedies een paar brute personages neergezet, met als 'hoogtepunt' de Bad Santa. In Mr. Woodcock speelt hij opnieuw een zelfde type, alleen is hij nu een gymleraar die zijn leerlingen op sadistische wijze probeert te motiveren.

John Farley (Seann William Scott) is de schrijver van een succesvol zelfhulpboek over het afsluiten van een verleden. Door de populariteit wordt hij uitgenodigd om in zijn geboorteplaats een prestigieuze regionale prijs in ontvangst te nemen. John accepteert de eer maar al te graag, want dan kan hij meteen zijn moeder Beverly (Susan Sarandon) opzoeken.

Beverly is al weduwe sinds Johns vader op jonge leeftijd overleed. John is dan ook maar al te blij als hij hoort dat zijn ma een nieuwe vriend heeft, totdat hij aan de persoon in kwestie wordt voorgesteld. Het blijkt zijn oude gymleraar te zijn, meneer Woodcock. Ieder die van hem gymles heeft gehad, blijft er de rest van zijn leven nachtmerries over houden. Woodcock is een wrede, emotieloze man die kinderen bruut aanpakt tijdens zijn lessen.

Alleen al het idee dat zijn moeder en Woodcock samen zijn, vindt John vreselijk. Maar het wordt nog erger: Beverly wordt ten huwelijk gevraagd en zegt volmondig ja. Voor John is het een race tegen de klok om zijn moeder met bewijzen te overtuigen dat haar nieuwe vriend niet deugt.

Het concept van Mr. Woodcock is leuk en Thornton weet als geen ander op een grappig ingetogen wijze een sadist neer te zetten. Waar de film de mist mee ingaat zijn de vele scènes met Seann William Scott, een acteur die met zijn rollen in American Pie, Dude, Where's My Car of The Dukes of Hazzard, lang niet zo grappig is als zijn reputatie doet geloven. Al zijn grappen zitten in de onderbroekenlolhoek.

Susan Sarandon weet met haar natuurlijke klasse het niveau wat omhoog te krikken. Er komen ook best wat grappige momenten voorbij, al zie je veel dingen ver van tevoren aankomen. Ook het zoetsappige eind is erg voorspelbaar, maar komt tegelijkertijd vrij plotseling.

Een leuk moment is als Woodcock op bezoek gaat bij zijn oude vader, die zo verrot en gemeen is, dat Thorntons personage naast hem op een heilige lijkt. Wellicht een idee voor een vervolg om daarop te focussen. Dan hoeft Seann William Scott geen rol in het geheel te vertolken en krijg je vast en zeker een geslaagder (en humoristischer) eindproduct.