Aan het Nederlandse gestuntel in de Bosnische enclave Srebrenica zijn in ons land al de nodige krantenartikelen en parlementaire enquêtes gewijd. Met als tragische dieptepunt het zoekraken van essentiële bewijsmiddelen op een aantal fotorolletjes. Net nu hier in Nederland de pijnlijke wonden van passiviteit en verkeerd ingrijpen een beetje beginnen te helen, worden deze in The Hunting Party weer lichtjes opengekrabd. Want Dutchbat krijgt in de eerste minuten van deze op ware feiten gebaseerde actiethriller een flinke veeg uit de pan.

De uitspraken komen van oorlogsjournalist Simon Hunt (Richard Gere) die samen met zijn vaste cameraman Duck (Terrence Howard) verslag doet vanuit het Bosnisch-Servisch oorlogsgeweld. De twee hebben al de nodige brandhaarden in de wereld bezocht en daarmee de een na de andere journalistieke televisieprijs in de wacht gesleept. Als Hunt vlak na een voor hem persoonlijk dramatisch moment tijdens een live-uitzending zich laat gaan, wordt hem door het televisiestation de rug toegekeerd. Hunt lijkt voorgoed uit de gratie te liggen.

Vijf jaar later scharrelt Hunt opdrachten van wereldwijde kleine televisiestations bij elkaar en komt hij in Sarajevo opnieuw in contact met Duck en het zoontje van een netwerkbaas, Benjamin (Jesse Eisenberg). De reporter is een grote Servische oorlogsmisdadiger op het spoor, die bekend is onder de bijnaam 'The Fox'. Hunt weet Duck over te halen om mee te gaan in zijn aanwijzingen en moet hierbij noodgedwongen de onzekere maar leergierige Benjamin op sleeptrouw nemen. De missie is voor Hunt dé kans op eerherstel. Het is alleen nog maar de vraag of de lokale bevolking en de VN - waarnemers zin hebben om mee te werken aan Hunts speurtocht. Want de Serven houden de gezochte misdadiger de hand boven het hoofd.

De vergelijking met de in het echte leven nog steeds spoorloze superschurken Karadzic en Mladic wordt in een milliseconde gelegd. The Hunting Party - de eerste grote film van regisseur en schrijver Richard Shepard - begint al met de aankondiging dat alleen de meeste onwaarschijnlijk bizarre elementen van zijn film op waarheid berusten. Want ook het personage van Simon Hunt is op een bestaande reporter en een artikel van hem in de Esquire gebaseerd.

Shepard sluit na honderd minuten af met een schools lijstje waarin staat wat hij precies aan de realiteit heeft veranderd. Hier ligt nou juist het grootste bezwaar van The Hunting Party. Wat een spannende onderhoudende actietriller had moeten zijn, wordt een beetje vergald door de immense drang van Shepard om vooral zo waarheidsgetrouw mogelijk uit de hoek te komen. Elke aanpassing die de regisseur en schrijver heeft willen doen aan de feitelijke omstandigheden meent hij te moeten verantwoorden.

Normaliter is zulke precisie en goede research toe te juichen, maar hier is het vaak irritant en is het irrelevant voor de onwetende (Amerikaanse) bioscoopbezoeker die afkomt op de spannende plotomschrijving. Daar staat tegenover dat het op het acteervlak wel goed zit. Gere zet de ongelikte beer van een sensatiejournalist krachtig en met gemak neer. Howard had met Crash al bewezen wat hij kon en vormt een goede aanvulling en contrast op de aanwezigheid van Gere. Het rijtje wordt gecompleteerd met de aanwezigheid van de stuntelige en naïeve Eisenberg, die in The Squid and the Whale al liet zien een veelbelovend talent te zijn.

De speurtocht van Hunt en zijn ploeg vormen het hoogtepunt, al hangt dit deel van het verhaal wel aan elkaar van vergezochte complottheorieën en een onwaarschijnlijke plotwending. Als je je hieraan overgeeft dan kun je zelfs nog wel wat misplaatste humor door de vingers zien. Wat dan overblijft is een vermakelijke thriller die hinkt op twee gedachten, maar de trip naar de bioscoop toch wel waard is.