Mag je nog wel spreken van een remake als vijftig jaar na de eerste verfilming van een kort verhaal er een nieuwe interpretatie verschijnt? Eigenlijk niet, en zo zullen velen 3:10 to Yuma van Walk the Line-regisseur James Mangold dan ook niet beschouwen. Mangold baseerde zich, net als ze in 1957 ook al deden, op het korte verhaal van Elmore Leonard. En dat was weer de man die ooit de (geschreven) basis legde voor Get Shorty en Jackie Brown. Net als bij laatstgenoemde Tarantino-verfilming moet ook 3:10 to Yuma het hebben van de goed uitgewerkte personages.

Want het is juist deze grondige uitwerking en de daaraan gelinkte vertolkingen door Russell Crowe en Christian Bale die deze western onderscheidt van de vele clichématige soortgenoten die met name in de hoogtijdagen van het genre in de jaren '40, '50 en '60 van de lopende band rolden. Mangold sluit wat betreft thematiek en karakterstudie meer aan bij het werk van Sergio Leone en John Ford. Dat terwijl ook 3:10 to Yuma makkelijk de verkeerde kant had kunnen opschieten, omdat de setting (zo net na de Amerikaanse burgeroorlog) en de traditionele man-vrouw-verhoudingen naadloos passen binnen het patroon van de western. Maar misschien zijn deze elementen nu juist weer de bouwstenen van een goede western.

Christian Bale speelt Dan Evans, een hinkende en straatarme oorlogsveteraan die geconfronteerd wordt met ongeduldige schuldeisers die hun roep om geld kracht bijzetten door zijn boerderij in de hens te zetten. De volgende dag stuit Evans met zijn zoons op een poging van een groep gangster om een postkoets te overvallen. Ze worden door de boevenleider Ben Wade (Russell Crowe) ontdekt, maar al vrij snel daarna worden Wade en zijn bende zelf door de lokale autoriteiten in de kraag gevat. Evans, die om een centje verlegen zit, biedt zich aan als een van de bewakers van Wade, zodat deze op de trein van 3:10 uur naar de gevangenis van Yuma kan worden gezet, op weg naar zijn veroordeling.

Psychologische krachtmeting
De grootste kracht van 3:10 to Yuma ligt verscholen in de psychologische krachtmeting die zich ontwikkelt tussen de twee mannen. Zelfs in gevangenschap weet Wade nog contact te leggen met zijn rechterhand Charlie Prince (een immer indrukwekkende Ben Foster). De wisselwerking tussen de twee personages wordt nog complexer als ze steeds meer van elkaar afhankelijk worden. De afhankelijkheid is niet alleen praktisch maar ook symbolisch en psychologisch. Ook al is Wade een schurk van het eerste uur, hij is ook een man die zich aan zijn woord houdt en zijn eergevoel hoog in het vaandel heeft staan.

Zelfs als je, zoals ondergetekende, geen grote fan bent van het westerngenre weet Mangold de aandacht vast te houden. De hele westernsetting is eigenlijk niet meer dan een uiterst effectief achtergrondje dat de spanning en emoties aanjaagt maar niet bepaalt. Het spel van Crowe en Bale, maar ook van bijrolacteurs als Ben Foster en Alan Tudyk, is zorgvuldig, gedoseerd en verschoond van egotripperij. Mangold weet het gehalte haantjesgedrag tot op een acceptabel niveau te houden. Bovendien lijken zijn films - afgezien van het romkomvehikel Kate & Leopold - steeds een stukje beter te worden.