Waarom Zomerhitte? Die vraag dringt zich al op, nog voor het zien van de film. Waarom een bleek Wolkers-boekje verfilmen, zonder noemenswaardige personages en een mager liefdesverhaal met ongeloofwaardig misdaadrandje? Monique van de Ven (regie), Edwin de Vries (scenario) en Ate de Jong (productie), zagen er een publieksfilm in. Oké, dat kan. Met de namen Wolkers, Van de Ven en hoofdrolspelers als Sophie Hilbrand en Waldemar Torenstra trek je zeker een publiek. En van een matig boek valt heus nog een leuke film te maken. Maar of dat hier gelukt is?

Nou nee. Het misdaadgedeelte uit het boek is voor de film vergroot, of liever gezegd: uitvergroot. De boeven hebben foute kapsels, de grote baas is een grijze vos met een jaloerse ex en het verhaal bevat talloze kunstgrepen om de spanning maar op en af te kunnen bouwen. Het is te serieus om voor lief te nemen, maar te ongeloofwaardig om serieus te zijn.

Het begin van de film - dat afwijkt van het boek - vraagt al meteen een hele hap van je goedgelovigheid. De in Afghanistan werkende fotograaf Bob (Torenstra) ziet, vlak voor zijn vertrek terug naar Nederland, hoe zijn vriendin dodelijk geraakt wordt door een granaat. En ze had hem net nog verteld hoeveel ze wel niet van hem hield.

Het verhaal verplaatst zich vervolgens naar Texel, waar Bob na nog geen anderhalve dag rondbanjeren een naakte schone spot, Kathleen (Hilbrand), die zich met een brede glimlach gewillig laat fotograferen. Zij blijkt haar naakte schoonheid echter ook in te zetten voor een oude heer, die op het waddeneiland bezig is met een drugshandeltje. Bob kan het niet laten en begint zich ertegenaan te bemoeien.

Bob en Kathleen krijgen al snel een hele bende achter zich aan en proberen zich als een soort 'Suske en Wiske voor 16 jaar en ouder' van alle ellende te ontdoen. Zo weet Bob iemand uit te schakelen met een tak en blijkt Kathleen meer dan alleen maar orgasmen te kunnen faken.

Het cameracharisma van Hilbrand en Torenstra, maakt dat je de ogen niet van ze af kunt houden. Maar dan is er altijd wel weer zo'n houterig geschreven en gespeelde dialoog, die je uit de droom helpt. "Nee, jij bent lekker bezig", aldus Bob tegen Kathleen, die in het heetst van de strijd hem panisch verwijten begint te maken.