Zesde Potter stelt fans op de proef maar niet teleur
door Arjan Welles
Vanwege het feit dat Harry Potter-fans wereldwijd elkaar zo'n beetje vertrapten bij het uitkomen van het laatste deel van de razend populaire boekenserie, grensde de beslissing van filmstudio Warner om de release van de zesde film met acht maanden uit te stellen voor hen haast aan een marteling. Harry Potter and the Half-Blood Prince wordt vanwege het lage adrenalinegehalte toch een beetje gezien als de opmars naar de grote finale, The Deathly Hallows. Gezien de gevoeligheid van de fans is het nog maar de vraag of ze de grote veranderingen ten opzichte van de papieren versie van The Half-Blood Prince zullen pikken.
Scenarist Steve Kloves, die even pauze nam uit de Potter-manie en het script voor The Order of the Phoenix aan zich voorbij liet gaan, nam de pen weer ter hand en heeft daarbij veel aan het verhaal gesleuteld. Kloves bedacht in nauw overleg met Rowling een aantal broodnodige en spectaculaire actiescènes om het verhaal wat meer vaart te geven. Bovendien heeft hij de aandacht sterk verlegd. De vele moeilijk te verbeelden terugblikken op Voldemorts verleden en hoe het allemaal zo heeft kunnen komen, hebben plaats moeten maken voor de gierende hormonen van de toverpubers binnen de muren van Hogwarts. Door de populariteit van de reeks is het bewonderenswaardig dat Kloves deze accentverlegging heeft aangedurfd.
Meer ruimte voor de acteurs
Of je het nu eens bent of niet met de accentverlegging van deze zesde Potter-film, regisseur David Yates heeft het wel subtiel, emotioneel en vooral ook humoristisch uitgewerkt. Het geflikflooi van de leerlingen gaat soms iets te lang door, maar wordt regelmatig doorsneden met vermakelijke actie of wat serieuzere plotontwikkelingen. Bij The Order of the Phoenix had Yates nog duidelijk moeite zijn aandacht tussen verhaal en actie te verdelen en werden scènes vaak afgeraffeld. Dit keer geeft hij zijn acteurs, onder wie oudgedienden Maggie Smith (McGonagall) en een heerlijk schmierende Alan Rickman (Snape) meer de ruimte. Ook Helena Bonham Carter mocht voor een terugkerende rol helemaal los en had er zichtbaar plezier in.
Daniel Radcliffe, die na zijn blote toneelervaring wat meer krediet als acteur geniet, doet het aardig in zijn hoofdrol meer weet nog steeds niet echt te verrassen. De rest van de kids is prima op dreef, waarbij vooral Rupert Grint (Ron Weasley) in zijn pogingen al het vrouwelijke toverschoon van zich af te slaan, voor de nodige komische verwikkelingen zorgt. Het lijkt erop dat Yates na Phoenix de juiste toon heeft gevonden om een fantasyfilm af te leveren waar voor iedereen wat in zit. Net als dat Rowling betere plots is gaan schrijven, lijkt Yates elke Potterfilm naar een hoger niveau te willen tillen. Hij behandelt zijn personages als gewone pubers, die toevallig ook nog magielessen moeten volgen en het kwaad moeten bestrijden.
Als alle liefdesperikelen zijn bedaard, maakt de regisseur zich op voor een kindvriendelijke grote finale, die erg leunt op de visuele effecten van The Lord of the Rings-trilogie. De dramatische gebeurtenis die daarop volgt, filmt hij heel bewust vanuit het perspectief van Harry. Yates' zorgvuldige behandeling van vooral de dramatische aspecten belooft veel goeds voor de laatste twee films die in november 2010 en juli 2011 moeten verschijnen.
Meer ruimte voor de acteurs
Of je het nu eens bent of niet met de accentverlegging van deze zesde Potter-film, regisseur David Yates heeft het wel subtiel, emotioneel en vooral ook humoristisch uitgewerkt. Het geflikflooi van de leerlingen gaat soms iets te lang door, maar wordt regelmatig doorsneden met vermakelijke actie of wat serieuzere plotontwikkelingen. Bij The Order of the Phoenix had Yates nog duidelijk moeite zijn aandacht tussen verhaal en actie te verdelen en werden scènes vaak afgeraffeld. Dit keer geeft hij zijn acteurs, onder wie oudgedienden Maggie Smith (McGonagall) en een heerlijk schmierende Alan Rickman (Snape) meer de ruimte. Ook Helena Bonham Carter mocht voor een terugkerende rol helemaal los en had er zichtbaar plezier in.
Daniel Radcliffe, die na zijn blote toneelervaring wat meer krediet als acteur geniet, doet het aardig in zijn hoofdrol meer weet nog steeds niet echt te verrassen. De rest van de kids is prima op dreef, waarbij vooral Rupert Grint (Ron Weasley) in zijn pogingen al het vrouwelijke toverschoon van zich af te slaan, voor de nodige komische verwikkelingen zorgt. Het lijkt erop dat Yates na Phoenix de juiste toon heeft gevonden om een fantasyfilm af te leveren waar voor iedereen wat in zit. Net als dat Rowling betere plots is gaan schrijven, lijkt Yates elke Potterfilm naar een hoger niveau te willen tillen. Hij behandelt zijn personages als gewone pubers, die toevallig ook nog magielessen moeten volgen en het kwaad moeten bestrijden.
Als alle liefdesperikelen zijn bedaard, maakt de regisseur zich op voor een kindvriendelijke grote finale, die erg leunt op de visuele effecten van The Lord of the Rings-trilogie. De dramatische gebeurtenis die daarop volgt, filmt hij heel bewust vanuit het perspectief van Harry. Yates' zorgvuldige behandeling van vooral de dramatische aspecten belooft veel goeds voor de laatste twee films die in november 2010 en juli 2011 moeten verschijnen.
Reacties (662)
-
- moviemick
- maandag 30 november 2009
- 00:55
-
- GL
- donderdag 4 februari 2010
- 19:04
-
- GL
- woensdag 10 maart 2010
- 20:02
-
- Tarkus
- vrijdag 11 juni 2010
- 14:15
-
- floor109
- zondag 20 juni 2010
- 15:39
Lees alle reactiesHeb hem inmiddels gezien en ik moet zeggen dat ik zit te twijfelen of dit mijn favoriet uit de reeks is of dat ik deel 3 toch beter vond. Het boek heb ik niet gelezen, dus ik oordeel puur vanuit dat wat ik heb gezien en niet vanuit dat wat ik niet heb gezien (maar had willen zien), zoals heel veel fans van het boek blijkbaar hebben gedaan en ik kom tot de conclusie dat dit verhaal op bijna elk aspect uitschiet boven zijn voorgangers, op het verhaal zelf na. De visuele effecten zijn vlekkenloos, de humor ligt eindelijk eens wat meer bij de oppervlakte, de art direction verdient absoluut een Oscar en het acteerwerk is eindelijk eens echt goed (met als uitzondering de acteur die Draco Malfidus speelt), waarin uiteraard Rupert Grint weer eens de show steelt. Als je erop terug kijkt komt het verhaal echter wat dufjes over. Het is niet duidelijk waarom Perkamentus Harry zo nodig in levensgevaar (hoewel... hij heeft zijn leven in praktisch elk boek veel meer geriskeerd) moest brengen door een of ander gruzelement te vernietigen. Hoezo uitgerekend op die plek? Ga zo maar door. Ook vond ik het begin van het verhaal wat rommelig. Pas later werd duidelijk waar het nou eigenlijk op sloeg en zelfs toen kwam het nog wat onbevredigend over. Nog zoiets... Wat was dat nou met de halfbloed prins? Voor zover ik het kon volgen kwam dat aspect maar bar weinig aan bod.
Al met al blijft het een van de betere delen, waardoor mijn stand van Harry Potter-films nu zo staat:
1. The Prisoner Of Azkaban
2. The Half Blood Prince
3. The Philosopher Stone
4. The Order Of The Phoenix
5. The Goblet Of Fire / The Chamber Of Secrets
Harry poter heeft oscar nomintie voor beste cinematography! Terecht. Een van de moost gefilmde films die ik zag dit jaar.
Jammer dat ze het camerawerk niet wonnen. Avatar liep er mee weg waarbij het camerawerk gewoon was en zalfs irritant
Over de vertolkingen heb ik geen klachten, soms ook mooie beelden, en de visuele effecten worden bij elke film steeds beter.
Maar helaas is niet alles aan deze film goed... van de 6 prenten die ik nu uit de reeks heb gezien is dit wel de minst goede.
Het scenario is pover en saai, de film is veel te langdradig en zeker niet spannend.
Kortom het geheel is maar een flauwe, romantische bedoening.
Er staan nog 2 vervolgen op stapel, maar het lijkt wel of dit zesde deel al een deel té veel is....
Moviemick daarom lezen mensen boeken hieruit begrijp ik dat je niks maar dan ook niks van Harry Potter begrijpt...