Schurken staan James Bond al bijna een halve eeuw naar het leven, maar niet eerder hebben zij zo hun best gedaan. Sloten de megalomane maniakken 007 vroeger op in een tank met haaien of lieten ze hem achter op een eiland omringd door krokodillen, waar hij vervolgens alle tijd kreeg om 'gemakkelijk' te ontsnappen, in Quantum of Solace heeft 's werelds beroemdste geheim agent geen moment rust. Van de flitsende car chase in de openingsscène, tot een spectaculair gevecht in de lucht: het lijkt alsof de filmmakers een levensgevaarlijke variant hebben verzonnen op Te land, ter zee, en in de lucht. Hiermee wordt verder afstand genomen van de oude en vertrouwde Bondformule™.

Lapten de filmmakers met Casino Royale al veel Bondregels aan hun laars - de blonde Daniel Craig als Bond, weinig tot geen gadgets of gevatte oneliners - de film bleef wel trouw aan de formule wanneer het aankwam op sfeer en elegantie. Dit keer gooien ze ook die twee laatste elementen uit het raam om ze vervolgens tot pulp te slaan. Zo mag Quantum of Solace een direct vervolg op Casino Royale zijn, qua inhoud en uiterlijk verschillen de twee films als dag en nacht.

Wraak
Quantum of Solace is met 106 minuten de kortste Bond ooit, maar voor de kijker een grotere uitputtingsslag dan alle voorgaande films bij elkaar. Alle kraak en smaak die Bond 'Bond' maakt, is opgeofferd om het hoge tempo te waarborgen. Eigenlijk is Bond 22 de langste achtervolging aller tijden. De film opent slechts een paar momenten na het slot van Casino Royale. 007 overleeft ternauwernood de autorit uit de openingsscène, om op een geheime ondergrondse locatie een gewonde Mr. White uit de kofferbak te toveren. White was in het vorige deel verantwoordelijk voor de zelfmoord van Bonds vriendin Vesper en onze held is uit op wraak. Vastgebonden op een stoel geniet de gevangene van de onnozelheid van Bond en zijn meerdere M. "We hebben overal onze mensen."

Dat hij niet bluft, blijkt wanneer White ontsnapt, geholpen door een overgelopen collega van Bond. Een achtervolging te voet en een knokpartij later, verplaatst de actie zich alweer naar Haïti, waar 007 Dominic Greene, een kopstuk van de misdaadorganisatie Quantum, op het spoor is. Daar ontmoet hij ook de beeldschone Camille (Olga Kurylenko) die zo haar eigen motivaties heeft om Greene naar het leven te staan.

Onbedoeld komisch
De kijker kan slechts enkele momenten op adem komen, want de volgende waanzinnige achtervolging - ditmaal per boot - staat al ongeduldig in de coulissen te wachten. Hoewel het in een tijd van CGI een verademing is om ouderwets bing-bang-boem werk te zien, is de onrustig in beeld gebrachte actie met shakey cams en close ups op z'n zachtst gezegd een beetje te veel van het goede. Bovendien doen de actiescènes te sterk denken aan de laatste twee Bourne-films om werkelijk vernieuwend te zijn.

Niet gek natuurlijk als blijkt dat stuntcoördinator Dan Bradley, de man achter de stunts van Bourne, ook de nieuwe Bond heeft gedaan. 007 kan werkelijk geen voertuig instappen zonder op z'n minst een dozijn bad guys aan te trekken die hem een kopje kleiner willen maken. Wanneer Bond achter de stuurknuppel van een vliegtuig bestookt wordt door een straaljager, wordt het zelfs onbedoeld komisch.

Ironisch genoeg is het juist humor waar het aan ontbreekt. Gniffelde je in Casino Royale nog om Bonds onhandigheid, ditmaal is het bijna all work and no play. Alleen de scènes tussen M - opnieuw geweldig gespeeld door Dame Judi Dench - en haar opstandige werknemer 007 zorgen nog voor wat comic relief. Helaas zijn deze momenten schaars en worden ze overschreeuwd door de zoveelste KABOEM!

Het grootste mankement aan deze Bondfilm is echter dat hij overduidelijk een brug moet vormen tussen Casino Royale en nummer 23. Te veel plotgaten worden niet opgevuld en het slot voelt als een enorme tease.