Lekker fout

Misschien dat oma en opa het nog net kunnen navertellen, maar de crisis in de jaren '30 was aan de andere kant van de Atlantische oceaan nog wel een stukje heftiger dan de kredietcrisis waar we nu last van hebben. Juist tijdens zulk economisch zwaar weer floreert de entertainmentindustrie, maar ook de criminaliteit. Het was de tijd waarin gangsters als Bonnie & Clyde en Al Capone de sfeer liepen te verzieken. Criminelen die angst aanjaagden maar bij de bevolking ook bewondering opriepen.

Een zelfde reputatie was bankrover John Dillinger toegedaan. Toen Dillinger na een slappe roofoverval in de bak belandde, leerde hij van zijn medegevangenen pas echt de fijne kneepjes van het proletarisch winkelen. Na een spectaculaire uitbraak in 1933, op het dieptepunt van de Grote Depressie, begint hij banken te beroven. Hierbij is hij vooral uit op het geld van de banken zelf en wil hij niet de werkende klasse van hun spaarcentjes beroven. Het duurt niet lang voor Dillinger weer achter de tralies zit en weer net zo snel zich een illegale weg naar buiten knokt.

Het had niet alleen te maken met Dillingers uiterlijk dat Heat- en Miami Vice-regisseur Michael Mann bij Johnny Depp aanklopte om de stoute schoenen van de crimineel John Dillinger aan te trekken. Depp weet precies de juiste dosis lef, nonchalance, arrogantie en zelfs emotie in de rol te leggen. Het is bovendien een verademing om Depp weer eens een keer een no-nonsense karakter te zien spelen. Depps recentere vertolkingen hadden bijna allemaal iets excentrieks of extreems. In Public Enemies onderstreept de acteur, die zijn filmcarrière ooit begon als slachtoffer van Freddie Krueger, maar weer eens dat hij aan de absolute top staat.

Woeste aantrekkingskracht
Het vrouwelijk tegenwicht in Public Enemies wordt ingevuld door Oscar-winnares Marion Cotillard, die als gangsterliefje om de nek van Dillinger mag hangen. Cotillards aanwezigheid als vriendin van Dillinger is wat betreft screentijd misschien niet zo prominent als je zou willen, ze geeft wel prettig tegengas aan haar filmgeliefde. Haar personage Billie Frechette stort zich halsoverkop in een complexe liefdesrelatie. Deze wordt geregeerd door de woeste aantrekkingskracht die ze voor de topcrimineel voelt, terwijl ze eigenlijk weet dat ze zich beter niet met zijn soort kan inlaten. Ondertussen wordt FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) door topman J. Edgar Hoover (Billy Crudup) ingezet in een klopjacht op Dillinger in en rond Chicago.

De kans is groot dat je flink zult moeten wennen aan Michael Manns rigoureuze visuele aanpak. De voor de regisseur en vaste cameraman Dante Spinotti kenmerkende rauwe manier van filmen krijgt nog een extra laag realisme door de beslissing alles met een digitale camera te draaien. Dat ziet er niet altijd even florissant uit. Bij actiescènes is een hand-held nog best effectief, maar op sommige rustige momenten ziet het er gewoon niet uit en heb je het idee dat je naar een homevideo uit de jaren '80 zit te kijken.

Zelfs dit eenzame kritiekpuntje waar je Public Enemies op kunt betrappen is een kwestie van smaak. Mann weet namelijk het tijdsbeeld wel weer treffend neer te zetten, met prachtige kostuums en imposante sets. Het kat-en-muisspel tussen Dillinger en de FBI is er een met veel horten en stoten en de nodige tegenslagen aan beide fronten. Ook hier blijkt het te hangen om de uitstekende chemie, dit keer tussen Depp en Bale.

Een van de sterkste momenten doet zich voor als Dillinger incognito een afdeling van de FBI oploopt en de nietsvermoedende agenten vraagt hoe het staat met de sportwedstrijd die ze zitten te kijken. Bizar genoeg echt gebeurd! Het is vanaf dat moment haast onmogelijk geworden om geen sympathie meer voor Depps dubieuze personage en ook Public Enemies zelf op te brengen. Met lekker fout is soms niets mis.