« Terug naar de filmpagina *

Overdosis Paul de Leeuw doet de tenen krommen

door Rick Klinkert
In 2005 vestigde regisseur Tim Oliehoek zijn naam met zijn eerste bioscoopfilm, de actiekomedie Vet hard!. Dit debuut zat degelijk in elkaar en had genoeg grove humor, actie en snelheid voor een goede avond ongebreidelde lol. Nu, vier jaar later, komt de regisseur met Spion van Oranje, wederom een actiekomedie. Die ongebreidelde lol is ditmaal echter ver te zoeken.


Centraal staat Paul de Leeuw die, net als in Filmpje!, een dubbelrol heeft. Een daarvan is die van modeontwerper François van Vliet, wiens hulp wordt ingeroepen wanneer zijn verloren gewaande tweelingbroer Bruno von Lippe een reeks aanslagen pleegt in Nederland. Bruno wil namelijk niets dan zijn broer en moeder, die hem in de steek hebben gelaten, uit de weg te ruimen en ondertussen het land te vernietigen. Het is dus aan de stuntelige couturier François om Nederland van de ondergang te redden.

Paul de Leeuw en James Bond
Oliehoek heeft geprobeerd om in Spion van Oranje twee van zijn grote jeugdidolen samen te brengen: Paul de Leeuw en James Bond. Het resultaat is een grote dosis Paul de Leeuw in een stripboekachtige film die we vooral niet te serieus moeten nemen. Bij het horen van deze informatie ga je nog automatisch denken: komedie en Paul de Leeuw, dat kan bijna niet fout gaan...

Spion van Oranje begint veelbelovend wanneer het Paleis op de Dam via een aanslag spectaculair tot ontploffing komt, maar na deze prima opening zakt de film terug tot ongekende dieptes en vraag je je af of iedereen een gigantische offday had tijdens de opnames. Oliehoek presenteert een rariteitenkabinet aan personages, platte en flauwe humor en vele verwijzingen en spoofs naar bekende films, waaronder een zoveelste inspiratieloze parodie op The Silence of the Lambs.


Absurde bijrollen
Verder krijg je veel hysterische actiescènes voorgeschoteld met een keur aan bekende Nederlanders in absurde bijrollen - zoals Jort Kelder die geplet wordt door een gigantische hotdog. Het lijkt wel alsof het motto van de makers was: hoe gekker en over the top, des te leuker het is.

Niets blijkt minder waar, want Spion van Oranje heeft de grootste doodsteek voor een komedie te pakken: het is allemaal niet grappig. Sterker nog, het is een tenenkrommende lange zit geworden die nergens ook maar een glimlach weet te forceren. Het lukt Paul de Leeuw niet om in zijn eentje de kar te trekken en zijn typetjes beginnen, dankzij het knullige scenario, op een gegeven moment zelfs op de zenuwen te werken. Maar ook Najib Amhali en Jennifer Hoffman vallen akelig door de mand als de twee speciale agenten die François moeten helpen om schurk Bruno een halt toe te roepen.

Nee, Spion van Oranje is ronduit een teleurstelling van de grootste orde geworden. Zelfs als die hard Paul de Leeuw-fan zal je moeite hebben om enige sympathie op te brengen voor deze film. Het lijkt alsof bij de productie alles wat er fout kon gaan ook daadwerkelijk fout is gegaan. Een halve ster aan waardering is nog complimenteus.