De Amerikaanse buitenwijk is in de literatuur en vooral in de cinema verworden tot een broeinest van verlangens en onuitgesproken gevoelens. Misschien juist wel omdat het symbool staat voor het idee dat je net niet dat ultieme hebt bereikt. De portemonnee en de baan die deze moet vullen zijn net niet groot genoeg om je een decadent leventje in een luxe appartement downtown te veroorloven. En dat kan op den duur gaan knagen. Vooral als de relatie met je partner, je baas en/of je gezin ook nog eens te wensen overlaat.

Films en televisieseries waarin deze deprimerende situatie mensen tot waanzin kan drijven zijn er in overvloed. Een goed voorbeeld was Oscarwinnaar American Beauty, naar regie van Sam Mendes, waarin Kevin Spacey zijn hele leven aan zich zag ontglippen. Gezegend met een midlife crisis van jewelste vond hij zijn vrouw maar een irritante stoorzender, zijn baan geestdodend, het vriendinnetje van zijn dochter woest aantrekkelijk en zijn depressieve gevoelens onoverkomelijk. En het feit dat American Beauty zich afspeelde in een buitenwijk maakte het allemaal nog net een tandje erger.

Het scenario voor Mendes' film was van de hand van Alan Ball, later verantwoordelijk voor misschien wel de beste dramaserie ooit, "Six Feet Under", en inmiddels in de VS furore makend met de vampierenserie True Blood. De thema's van American Beauty werkte Ball als scenarist en ook als regisseur op een veel serieuzere toon uit voor zijn controversiële Towelhead. De setting is weer een buitenwijk, maar dit keer draait het om een pubermeisje dat door haar moeder op de bus wordt gezet om bij haar Libanese vader te gaan wonen.

Jasira (Summer Bishil) is beeldschoon en naïef op het aandoenlijke af. Haar vader Rifat (Peter Macdissi) onnavolgbaar verongelijkt en achterdochtig. Als de buren aankloppen om kennis te maken meent Rifat al wel door te hebben hoe er over hem gedacht wordt, vooral op het moment dat buurman Travis (Aaron Eckhart) dreigt te worden uitgezonden om Sadam een kopje kleiner te maken. Maar Rifat houdt van Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden, dus uit hij zijn patriottisme door de Amerikaanse vlag continu te laten wapperen. Ondanks zijn Arabische uiterlijk is hij een devoot gristen. Ondertussen wordt Jasira als oppas voor het buurjongetje ingeschakeld. Via hem leert zij langzaamaan haar eigen seksualiteit kennen. De buurman doet er nog een schepje bovenop en heeft moeite zich in te houden als hij zijn ontluikende buurmeisje voorbij ziet dartelen.

Controversiële spiegel
Towelhead, gebaseerd op het enigszins autobiografische boek Nothing Is Private van Alicia Erian, werd in de States als behoorlijk controversieel beschouwd. Naast de taboerijke en ingewikkelde relatie tussen een jong meisje en haar volwassen buurman, wordt ook Jasira's afkomst als bijkomende complicerende factor gepresenteerd. Toch speelt haar Arabische achtergrond een marginalere rol dan de titel doet vermoeden. Ball wil vooral de Amerikanen, in dit geval zelfs bekrompen Texanen, een spiegel voorhouden, zonder dat hij het hoofdthema over de seksuele ontwikkeling van een meisje in een buitenwijk laat ondersneeuwen door xenofobie.

Towelhead begint luchtig en komisch, maar wordt naarmate de tijd verstrijkt serieuzer en wranger. Alle personages hebben een zorgvuldig uitgekiende functie in het verhaal. Zo vertegenwoordigt de zwangere buurvrouw die aan de andere kant van Jasira en haar vader woont (Toni Collette) het morele geweten van de film. Het donkere schoolvriendje van Jasira onderstreept nu juist weer de bekrompen intolerante geest van Jasira's vader. Travis is de voorvechter van vrede en vaderland, die juist moeite heeft zijn lusten in bedwang te houden.

Summer Bishnil in de rol van Jasira is een ware ontdekking. Ook het acteerwerk van de haar omringende cast is van hoog niveau. Alan Ball toont ons met dit lichtkomische drama het zwaarmoedigere tweelingzusje van zijn American Beauty. Ondanks de gewaagdere uitwerking van de thema's, laat hij zijn kijkers soms wat te veel met onbevredigend gevoel achter. Towelhead lijkt een herhaling van zetten voor Ball, maar de toon is compromisloos en weinig verhullend. Bij "Six Feet Under" werd de dood uit de taboesfeer getrokken en hier is dit de seksuele volwassenwording van een half-Arabische tiener. Alleen al vanwege het on-Amerikaanse lef om dergelijke thema's aan te snijden verdient Ball een publiek en van hen een staande ovatie.