Terwijl het IDFA 2008 weer ten einde loopt, verschijnt er een speelfilm in de bioscopen die de slogan van het festival, 'De werkelijkheid verzin je niet', zo kan overnemen. In 1967 wilde een geschiedenisleraar in het Californische plaatsje Palo Alto zijn leerlingen laten zien wat fascisme was en hoe het systeem werkt. Hij wilde ze laten voelen hoe gemakkelijk mensen zich kunnen laten meeslepen. Zijn experiment liep echter al vrij snel uit de hand.

Todd Strasser schreef er in 1981 het boek 'The Wave' over en in datzelfde jaar verscheen ook de gelijknamige televisiefilm. De Duitse regisseur Dennis Gansel neemt de originele gebeurtenis weer als uitgangspunt en verplaatst deze naar een middelbare school in het hedendaagse Duitsland.

De klas van de jonge, populaire leraar Rainer (Jürgen Vogel) wordt in het kader van een projectweek opgezadeld met het thema 'autocratie'. Zowel de docent als de scholieren weten niet heel goed wat ze ermee aanmoeten. "We gaan het toch niet wéér over de nazi's hebben hè", verzucht een leerling achter in de klas. "Nazi-Duitsland was scheisse, dat weten we nou wel." Een andere leerling oppert dat zoiets nu toch niet meer opnieuw kan gebeuren. Dat zet Rainer aan het denken en hij besluit een experiment uit te voeren.

Kuddegedrag
Als hun leider, brengt Rainer de groep discipline bij en laat hij ze samenwerken. Met de leraar aan het stuur vormen de scholieren al snel een hechte club. Sommigen van hen hebben nu voor het eerst het gevoel ergens bij te horen. Het doet er niet meer toe wie mooier, slimmer of rijker is. Gekleed in dezelfde witte hemden zijn ze ineens allemaal gelijk. Maar hoe meer ze naar elkaar toetrekken, hoe meer ze ook anderen buitensluiten. Slechts een paar leerlingen komen in opstand, de rest drijft heel gemakkelijk mee met de stroom.

In verhaalopbouw is Die Welle erg voorspelbaar. Al vanaf de eerste minuut van het experiment is duidelijk welke leerling het snelst zou kunnen ontsporen. En het is dan ook totaal geen verrassing als dat precies is wat er gebeurt. De personages zijn pionnen die Gansel gebruikt om zijn boodschap duidelijk te maken. Een boodschap die moeilijk over het hoofd te zien is.

Maar saai wordt het nooit. Het verhaal wordt spannend en vlot gebracht. Samen met de knallende soundtrack, de snelle montage en het krachtige spel van de charismatische Jürgen Vogel zorgt dat ervoor dat de film geen vervelend moralistisch toontje krijgt.