De Duitser Tom Tykwer is een veelzijdig regisseur die met zowel zijn Duits- als Engelstalige films heeft aangetoond dat hij naast het betere actievermaak ook een gevoelige snaar kan raken. Tykwer mag nog steeds teren op zijn huzarenstuk Lola rennt, waarmee hij zichzelf definitief op de kaart zette in de internationale cinema. Mocht zijn laatste krachttoer, de literaire verfilming Perfume, visueel oogstrelend maar ingehouden zijn, met The International gaan alle remmen los. Maar deze actiethriller met Naomi Watts en Clive Owen ben je vrij vlot na het verlaten van de bioscoop alweer vergeten.

Het is dan ook lastig om het genre nog te voeden met echt nieuwe input en het euvel van The International is dat het te hard probeert meer te zijn dan het eigenlijk is. De plot is behoorlijk cliché. Niet erg, maar bij Tykwer verwacht je net dat beetje meer. Een agent van Interpol (Owen) en de dienstdoende New Yorkse Officier van Justitie (Watts) komen een internationale financiële samenzwering op het spoor. Ze ontdekken dat een grote wereldwijd opererende bank zich mengt in allerlei smerige zaakjes, waaronder wapenhandel, het witwassen van geld en het zich mengen in buitenlandse politieke aangelegenheden.

Deze corruptie is eigenlijk niet meer dan een excuus voor nieuwkomende scenarist Eric Singer om zoveel mogelijk internationale, veelal Europese hotspots op de kijker af te vuren. De klopjacht van Owen en Watts leidt tot een ongegeneerd potje locatiezappen, waarbij Tykwer verweten mag worden dat hij wel erg snel van de ene in de andere situatie schiet. Daarbij sleept Singer er van alles en nog wat aan zijplotjes en personages bij en roept daarmee een erg hoog 'het zal allemaal wel'-gehalte op.

Weinig gelegenheid voor een vonk
Watts en Owen doen beiden hun ding. Een beetje op de routinestand, maar niet geheel onverdienstelijk. Juist omdat hun personages moeten samenwerken en vooral hun achterban en de gemeenschappelijke tegenstander van repliek moeten dienen, krijgen de twee acteurs weinig kans iets van een vonk in hun spel te leggen. Aan de cast ligt het dus niet dat The International zo weinig met je doet. De intrede van het Deense zwaargewicht Ulrich Thomsen als gehaaide bankbaas laat de balans iets omslaan, al is deze niet resoluut genoeg.

Het zijn dan ook de individuele (actie)scènes die Tykwer de gelegenheid geven zijn kunnen te demonstreren, zoals blijkt uit een raadselachtig spannende openingsscène, een klopjacht in Milaan en Istanbul en een moordaanslag op een Italiaanse politicus. Juist deze momenten, die zich onbewust laten isoleren van de hoofdlijn van The International, maken de gang naar de bioscoop toch nog enigszins de moeite waard. The International is te weinig een eenheid en komt met hoogmoedige bombarie het doek op denderen. Tykwer hoopt vergeefs aansluiting te vinden bij de populariteit en aanpak van de (recente) 'Bonds' en 'Jason Bourne'-reeks. Voor deze vergelijking is deze thriller te veel los zand en deze pretentie geeft het een onaangename bijsmaak.