Als dieren de hoofdrol vertolken in animatiefilms brengt het dikwijls een stormloop op de dierenwinkels teweeg. Zo waren de gevlekte pups niet aan te slepen na 101 Dalmatiërs en wilden hele volksstammen na Finding Nemo opeens een clownvis om hun aquarium op te leuken. In Rapunzel was al een uitermate komische kameleon te zien die leidde tot een intense drang om er één als huisdier aan te schaffen. De vraag is echter of Rango een definitieve doorbraak van deze merkwaardige reptielen zal forceren. Het eerste avondvullende animatieavontuur uit de stal van Industrial Light & Magic van George 'Star Wars' Lucas spitst zich namelijk vooral toe op een volwassen publiek en dat laat zich toch net wat minder door impulsen leiden.

De trailers en eerste beelden deden nog iets heel anders vermoeden. Wellicht dat regisseur Gore Verbinski (Pirates of the Caribbean) bewust wilde spelen met de aanname dat 'tekenfilms' - vooral van het type dat in de bioscopen belandt - alleen voor kids weggelegd zijn en de ouders vooral bij hun kroost aanhaken. De kameleon die de titelrol vertolkt en van een stem werd voorzien door Johnny Depp ziet er al opvallend onconventioneel uit. Hij heeft vreemde asymmetrische bolle oogleden met in het midden slechts een klein kraaloogje. Zijn uiterlijk maakt het goedgebekte reptiel nou niet bepaald knuffelbaar.

Al in de eerste scène wordt duidelijk waar Verbinski zijn eerste animatiefilm heen stuurt. We weten niet eens hoe de kameleon heet, want de naam Rango verzint hij later zelf als hij zich weer eens in de nesten heeft gewerkt. De hagedis mag misschien in fysieke zin koudbloedig zijn, zijn persoonlijkheid is het zeker niet. Hij droomt ervan om acteur te zijn en houdt hele toneelstukken in zijn terrarium, waarbij hij zo af en toe gebruik maakt van zwijgzame figuranten. Als hij door een ongelukje op de snelweg belandt, raakt Rango aan de praat met een platgereden gordeldier (ook al weer een teken dat Verbinski niet een jeugdige doelgroep in gedachten had). Deze verwijst hem naar het dorpje Dirt dat te kampen heeft met een ernstig watertekort.

Doorleefde koppen
Door pochen en opschepperij wordt Rango gebombardeerd tot sheriff van het stadje en de lokale bevolking ziet hem als de Messias om het vochtprobleem op te lossen. De eerste helft van Rango steunt vooral op de bochten waarin het fantasierijke reptiel zich moet wringen om respect en aanzien te verwerven. Als hij dit eenmaal heeft gewonnen heeft Rango er meteen een probleem bij, want hij moet al die verwachtingen zien waar te maken. Zijn ambities als acteur komen hierbij goed van pas. Verbinski speelt met de western-clichés door te filmen vanuit onverwachte hoeken en door de bijfiguren te voorzien van doorleefde koppen. De burgemeester is een schildpad van twijfelachtig allooi in een rolstoel, die klinkt als Ned Beatty. De femme fatal is een leguaan, Beans (Isla Fisher), die niet bepaald op haar mondje is gevallen en als de paniek toeslaat stokstijf in de houding schiet.

Verbinski schuwt er niet voor zijn animatiefiguurtjes volwassen dialogen in de bek te leggen en laat ze wegkomen met gewaagde humor. Kinderen zal deze laag compleet ontgaan en de vraag is of ze sommige nare plotelementen wel trekken, ook al schrobt Verbinski ze meestal wel weer schoon. Ook legt bedenker en scenarist John Logan (verantwoordelijk voor The Aviator en de komende Bond-film) een slimme link met de kredietcrisis. Er heerst droogte in Dirt waardoor er nog maar water is voor vijf dagen. De bevolking vertrouwt de waterbank niet en wil uit pure wanhoop en wantrouwen haar tegoeden massaal opnemen. Deze voorbeelden illustreren het grote oog voor detail die de makers in Rango hebben gestopt, die zowel naar voren komt in de verhaallijnen als in de plaatjes.

Visueel is Rango namelijk oogverblindend mooi. Niet alleen in detail heeft de ploeg van Verbinski baanbrekend werk verricht, ook de groots opgetuigde actiescènes laten een verpletterende indruk achter. De verwijzingen naar Star Wars zijn ontelbaar en niet alleen omdat een anoniem amfibisch bijfiguurtje wel heel veel weg heeft van Jabba the Hutt. Bovendien siert het Logan dat hij opmerkelijk weinig doet met de natuurlijke eigenschappen van zijn hoofdpersoon. De keren dat Rango van kleur verschiet of zijn schiettong gebruikt zijn op één hand te tellen. Logan past ervoor om plotgaten met deze lichaamskenmerken te dichten, wat heeft geleid tot een creatief scenario waarin regelmatig onverwachte wegen worden ingeslagen. Rango zal lastig te marketen zijn, maar het aan je voorbij laten gaan is eeuwig zonde.